emotioneel, oprecht en ergens ook heel hoopvol

Ik had niet verwacht dat Swept Away me zo zou raken. Ja, het is in de basis een romance over twee mensen die vast komen te zitten op een boot, maar het gaat echt over veel meer. Over helen, eerlijk durven zijn en iets echts vinden op een plek waar je dat totaal niet verwacht.

Lexi en Zeke voelden zo echt aan. Allebei een beetje verdwaald in het leven, met dingen die ze nog niet echt verwerkt hebben. Doordat ze samen vastzitten op zee, komt alles ineens naar boven. Er is zeker aantrekkingskracht tussen hen, maar wat me echt raakte, was hoe open ze naar elkaar werden. Je ziet ze langzaam hun muren afbreken en praten over dingen die ze jarenlang hebben weggestopt. Het is confronterend, maar ook heel mooi.

De setting voegt echt iets toe. De oceaan is niet zomaar een achtergrond, het maakt alles intenser. Elke dag brengt een nieuwe uitdaging met zich mee, van stormen tot een gebrek aan eten tot de angst om niet gevonden te worden. Maar dat zorgt er ook voor dat ze naar elkaar toe groeien. Het weerspiegelt eigenlijk hoe verdwaald ze zich voelen in hun gewone leven, en juist daar, midden op zee, vinden ze een soort helderheid.

Wat ik misschien wel het mooist vond, is hoe goed ze bij elkaar passen. Lexi en Zeke vullen elkaar op zo'n natuurlijke manier aan. Ze proberen elkaar niet te ‘fixen’, maar ze luisteren, steunen en zien elkaar op een manier die anderen niet doen. Het voelde echt, niet overdreven romantisch of geforceerd.

En die plottwist? Die zag ik echt totaal niet aankomen. Het overviel me, maar op de best mogelijke manier.

Dit boek is emotioneel, oprecht en ergens ook heel hoopvol. Zeker een van mijn favoriete boeken van Beth O’Leary tot nu toe.