Een aardig tussendoortje

Na een aantal heftige boeken te hebben gelezen was ik even toe aan wat luchtigers; nou, dat is precies wat ik heb gekregen.
Iemand anders beschreef het als een cozy misdaad verhaal en dat is ook goed verwoordt.
Tijdens een dine and sleep op Windsor Castle wordt een Russische pianist in een nogal compromitterende houding dood aangetroffen in een kast.
De politie bemoeit zich ermee en zelfs MI5 wordt ingeschakeld. Ondertussen laat Elisabeth het er ook niet bij zitten en start met een klein groepje vertrouwelingen een eigen onderzoek.
Wat er zich dan ontrolt is een wel aardig detective verhaal.
In het begin van het verhaal introduceert de auteur veel personages. Zoveel dat je even goed moet opletten.
Het kabbelt wel erg door en bepaalde hoofdstukken zijn wel erg lang door herhalingen en beschrijvingen van paardenshows en hoe de koningin eruit ziet etc.
In het nawoord schrijft de auteur dat zij een groot fan van de koningin is. Nou, dat is wel meer dan

duidelijk. Op een gegeven moment beschrijft ze de verschijning van de koningin bijna als "hemels".
Het idee van het boek vond ik wel erg amusant en in het begin van het verhaal zag ik Elisabeth ook met haar onafscheidelijke honden, handtas en felgekleurde kleding ijverig speuren.
Maar ik merkte ook dat ik mijzelf verloor in allerlei politieke steekspelletjes die ik voorgeschoteld kreeg en ongeloofwaardige plotwendingen.
Nog even een opmerking over de vertaling van dit boek. De vertaalster heeft een originele Engelse uitdrukking letterlijk vertaald naar het Nederlands terwijl het liefkozend woordje dat Phillip voor Elisabeth gebruikt gewoon Engels blijft.
Maar ja, is ook een beetje raar als je kooltje ( als in bloem, witte of groene ) genoemd wordt.