Veelbelovend maar gaat dan uit als een nachtkaars.

Wat een origineel idee voor een boek. Eén kamer, 7 vrouwen en één afgehakt hoofd op een in elkaar geflanst altaar.
Toen ik de aankondiging las heb ik dit boek gelijk in bestelling gezet bij mijn boekhandel.
De openingsscene van het boek is grandioos en vol goede moed begon ik aan dit boek.
De schrijfster gebruikt een fijne schrijfstijl die je uitnodigt om verder te lezen.
Ook het feit dat je als lezer kennis maakt met deze zeven vrouwen die allemaal hun eigen verhaal vertellen en je daardoor niet in de war raakt kan de schrijfster ook op haar conto zetten.
Vaak bemerk ik dat als er meerdere personen een hoofdrol vervullen ik goed moet opletten wie wie nu in feite is. Dat was in dit verhaal absoluut niet het geval.
Zoals ik al eerder schreef heeft de schrijfster een fijne uitnodigende stijl van schrijven en je wordt makkelijk meegenomen in het verhaal. Toch begonnen er een paar dingen bij mij te knagen.
Afgezien van de openingsscene was er voor mij in dit boek verder geen tot weinig spanning; zelfs het meepuzzelen naar de dader(s) was ontdaan van alle spanning. Het boek is onderverdeeld in soms kleine hoofdstukken waarbij iedere vrouw haar verhaal verteld. Dus het is een kwestie van reduceren.
Naar de climax toe had ik het idee dat de schrijfster niet meer zo goed wist hoe ze al deze verbanden in haar handen moest houden. Er worden hoofdstukken in het nu geschreven maar ook worden we getrakteerd op hoofdstukken met terugblikken. Als dan echter in die terugblikken ook nog een keer terug geblikt wordt ben ik er wel een beetje klaar mee.
Het haalt de vaart uit het verhaal die op de voorkant als literaire thriller wordt bestempeld terwijl de schrijfster het in haar nawoord uitdrukkelijk heeft over een roman.
En zo voelde het voor mij ook; niet echt wat ik verwacht had.
De schrijfster heeft wel een leuk scala aan personages in het boek gestopt die helemaal van Nu zijn en daar heeft ze ook een goede twist aangegeven; werkelijk iedereen had een goede reden om deze man te onthoofden.
Het karakter van Jamie Spellman ( de man die onthoofd is ) wordt neergezet als een psychopaat die nergens voor terugdeinst. Elke keer als je denkt dat het niet erger kan gaat hij nog een stapje verder.
En dan toch maar drie sterren? Dit had voor mij m.n. met de climax te maken die niet echt verrassend te noemen was.
Wat ik mij ook afvraag is waarom de vertaalster van dit boek letterlijk Engelse uitdrukkingen bezigt in dit boek. Als in een verhitte discussie iemand uitroept: "O, grow up" vraag ik mij af waar dit voor nodig is en dat stoort mij ten zeerste.
Maar goed, samengevat een vlot leesbare roman die echter niet lang zal blijven hangen.