Tussendoortje

Zoals ik al eens eerder heb geschreven ben ik lid geworden van een thrillerclub. Elk kwartaal krijg je dan een nieuw boek in de bus een week voor de reguliere verschijningsdata. Voordeel is dat je schrijvers leest die je vooraf misschien niet zou oppakken.
Dit kan natuurlijk ook slecht uitpakken.
In dit geval wist ik niet wat ik van dit verhaal moest verwachten.
De premisse gaat over Ellie, een studente die een verhouding heeft met haar docent Steven.
Op haar initiatief besluiten ze een lang weekend weg te gaan; tijd voor elkaar en om elkaar nog beter te leren kennen. Telefoon heeft geen bereik en het huis: strak en modern ligt totaal afgelegen in een bosrijke omgeving op een landtong.
Het weer is onstuimig, donker en guur. Er is een dik pak sneeuw gevallen en er komt nog meer aan.
Tijdens het weekend blijkt dat één van hen een ander motief heeft om een lang weekend in het afgelegen huis te verblijven en tot het uiterste zal gaan.
Het boek ziet er zelf aantrekkelijk uit, goede foto waardoor de verleiding om dit boek te kopen groot is.
Inhoudelijk was het voor mij een heel ander verhaal:
Het verhaal wisselt qua perspectief tussen Steven, Ellie en een onbekende.
De eerste honderd pagina's deden mij sterk denken aan "Vijftig Tinten Grijs".
Niet seksueel ( alhoewel dat wel een aantal keren zeer plastisch wordt beschreven ) maar meer qua uitwerking van de karakters.
Hij, beschermend, knap en een lichaam wat uit steen gehouwen is en Zij met grote reeën ogen die regelmatig onder een grote pony bewonderend naar hem opkijken.
Het boek wemelt van de clichés;
*Steven worstelend om onder het juk van zijn vader uit te komen en wetend dat wat hij ook doet of bereikt nooit genoeg zal zijn.

• Een gehuurd huis met een afgesloten ruimte ( natuurlijk zonder sleutel )die naar zolder leidt.
• Het gevoel dat zij bespiedt worden.......
• Het taal gebruik komt erg gezwollen op mij over. Het lijkt of de schrijfster heeft geprobeerd om van elke zin een pareltje te maken die in haar hoofd misschien werkten maar bij mij meer de lachspieren deden aanspannen: "De lucht was zwanger tussen hen" en "De woorden vallen als een mes dat door zijn leugens klieft" En wat dacht je van: "Zij zeeg voor hem neer"
  Nog één: "Zijn woorden werden looiig". Ik weet nog steeds niet wat dat betekend.
  Misschien is dat de vertalers aan te rekenen maar het komt allemaal wel heel simplistisch over.
  Aan de andere kant wordt je met woorden als Clos en Miasma om de oren geslagen.
  Je vraagt je misschien af waarom dan toch drie sterren? Niet alles in dit boek is "slecht". De reden waarom dit allemaal gebeurt is erg mooi beschreven en de uiteindelijke climax komt moeiteloos uit de pen van de schrijfster. Het is alleen jammer dat dit pas tegen het einde van het boek plaats vindt en het eind is voor mij totaal ongeloofwaardig.
  In een andere recensie op facebook heb ik gelezen dat een lezer dit 5 sterren had gegeven en dat het zo verfilm baar was.
  Wat maar weer laat zien dat smaken verschillen.