Los Zand

Sorry, ik kan niet anders dan 1 ster geven.
Het verhaal bestaat uit 2 tijdlijnen. In de eerste tijdlijn wordt het ontstaan van het leger des heils kort aangestipt in 1925. In mijn beleving ligt hier ook een gemiste kans. Als ik schrijf kort aangestipt is dat ook wat ik bedoel. Het hele verhaallijntje wordt vluchtig doorgesproken. Er wordt kort melding gemaakt van de weerstand die er in eerste instantie tegen het leger was en m.n. tegen de vrouwen. Er wordt kort melding gemaakt van de liefde tussen Blanche ( het latere hoofd van de Franse afdeling van het leger ) en haar man Albin. Ik vond deze verhaallijn erg gehaast; er moest met zeven mijl laarzen naar het moment supreme...het aanschaffen van het zgn Vrouwenpaleis, een opvangtehuis voor armlastige vrouwen. Door doorzettingsvermogen en bergen werk verzetten wordt het astronomische bedrag van 7 miljoen Franse Francs opgehaald; zomaar alsof het niets is.
Let wel, als we bij de aanschaf van het pand komen zijn we al op blz 149 van een boek wat 222 pagina's heeft.. En het pand wordt in 2 bladzijde aangeschaft...nogmaals, 7 miljoen francs!...in 1925!!
De tweede verhaallijn gaat over een advocate genaamd Solene die totaal uitgeblust door het leven gaat en na een heftig voorval midden in een burn-out zit. Zij krijgt het advies om vrijwilligerswerk te doen en vindt een verwijzing naar het vrouwenpaleis. Daar ontmoet ze verschillende vrouwen met verschillende verhalen en zij gaat daar aan de slag als publiekschrijver. Ik, als lezer ontmoet deze vrouwen ook maar voel, ondanks de hartverscheurende verhalen, absoluut geen band met deze personages. Voor mij gaan deze vrouwen niet leven maar blijven een dimensionaal. Solene krijgt echter door de vrouwen de ene openbaring na de andere. En ziet het leven weer helemaal zitten. Totdat er wederom een voorval plaats vindt en ze zo van slag is dat zij besluit om er mee op te houden. Echter, na een gesprek met de manager krijgt ze weer openbaringen en besluit om toch terug te gaan...en dat niet alleen, ze besluit zelfs om actief een zwerfster aan te spreken op straat. Dat wordt haar persoonlijk project.
Dat was voor mij genoeg. De gejaagdheid in het boek, de vanzelfsprekendheid om zomaar dingen voor elkaar te krijgen in 1925, de bordkartonnen personages en de ongeloofwaardige reacties van bewoners van het vrouwen paleis op een schokkende gebeurtenis ( kan niet teveel schrijven; ik wil geen spoiler geven.) waren voor mij reden om dit boek(je) uit te lezen. Gelukkig waren het maar 222 pagina's.
Het boek heet Het Vrouwenpaleis maar wat staat er op de gevel van het hotel die op de kaft van het boek staat?