De sarcastische polsband en het naïeve meisje

Titanium is het derde boek uit de Zwijgende Aarde reeks en wat mij betreft een grote stap de verkeerde kant op.

Hoofdpersoon is dit keer Emmelie, de nog niet zo ervaren onderzoekster die op Titan (maan van Saturnus) arriveert om onderzoek te doen naar magnetische velden. Alleen valt precies op dat moment de communicatie met de Aarde weg (de Zwijgende Aarde) en kan ze niet beschikken over haar onderzoeksapparatuur die om een of andere onduidelijke reden pas later met een ander ruimteschip zou arriveren (heeft ze zoveel nodig dat het met een apart vrachtschip moet komen?).

Emmelie is een buitenstaander op Titan dat vooral wordt bezocht door erg rijke mensen die in kuuroorden en luxe hotels verblijven, uitstapjes maken naar de casino’s en toeristische tochtjes maken over de methaanzeeën. Ze moet noodgedwongen een tijdelijk baantje aannemen voor inkomsten en... ehm... dan gebeurt er eigenlijk niet zoveel meer. Ze ontmoet wat mensen, gaat ‘s avonds een bonenburger eten bij de Bonenkoning en dat herhaalt zich de volgende dag. Tot overmaat van ramp gaat schrijfster Mara van Ness er vervolgens nog een liefdesverhaaltje in verwerken als Emmelie die leuke aantrekkelijke oud-klasgenoot Niek ontmoet, inclusief het niet uit de woorden kunnen komen, de rode wangetjes als ze het warm krijgt en het zichzelf stom vinden als ze de verkeerde dingen heeft gezegd. Daarna gaat het verhaal over in een vrij mager plotje over gedwongen orgaan transplantatie.

Emmelie heeft net als andere mensen de beschikking over een pratende polsband. Ik weet dat dit science fiction is dat zich afspeelt begin 24e eeuw en dat wij in onze tijd ook al steeds meer tegen slimme apparaten beginnen te praten, maar met een polsbandje gesprekken voeren alsof je met vrienden in de kroeg zit vind ik een beetje erg overdreven. De polsband maakt zelf beslissingen, ziet en hoort alles om zich heen en kan sarcastische of rare opmerkingen maken. Zo iets als Emmelie die met Niek zit te praten en dat de polsband dan opeens hardop zegt: “Goh Em, volgens mij wil hij met je naar bed”. Pfff... Emmelie weer rode wangetjes. Het polsbandje is ook te nadrukkelijk aanwezig, bij zo’n beetje elk gesprek of overdenking komt die in beeld.

‘Kijk, tenminste íémand die me waardeert,’ zei de polsband.

Als het verhaal in een iets hogere versnelling komt met het orgaan-transplantatie plotje komt Michelle Dijon in beeld waar we in het eerste boek kennis mee hebben gemaakt, alleen helpt Van Ness het hele personage om zeep. Van een geslepen intrigant die zich in het geheim en op hoog niveau bezig houdt met verboden nanotechnologie, is ze nu plots als een olifant in een porseleinkast dat met bruut geweld komt binnenstormen en met grootschalige vernielingen Titan weer verlaat. Ik begrijp als lezer helemaal niets van de domme beslissingen die ze opeens neemt en het gemak waarmee ze wordt tegengewerkt door Emmelie en haar vrienden.

De laatste twee hoofdstukken heb ik versneld doorgebladerd, want het verhaal zakte steeds verder in. Ik ken geen ander werk van Mara van Ness en Titanium is helaas ook geen aanmoediging me daarin te verdiepen. Titanium is een teleurstellend deel binnen de Zwijgende Aarde reeks.