Weinig inhoud

Hoewel Onvoltooide Herinneringen een vervolg is op het eerste deel is de setting behoorlijk afwijkend. Zagen we in het eerste boek een groepje van vijf mensen dat probeerde te overleven in een buitenaardse en vijandelijke (jungle)omgeving, nu volgen we voornamelijk hoofdpersoon Kate die afwisselend wordt vastgehouden in kleine kamers en bezig is met ontsnappen. Een beetje mager qua inhoud, maar het verhaal kan nog nèt genoeg boeien om door te lezen. Je wilt immers ook weten wat er nu eigenlijk precies aan de hand is. De gebeurtenissen aan het eind van dit boek zijn dan weer een soort van kopie van het eerste boek, omdat wel erg veel dingen herhaald worden zoals de gevaarlijke vegetatie en dieren.

Wat mij gelijk opvalt aan dit boek is de hoeveelheid vraagtekens. Niet een paar, het hele boek staat er vol mee. Ik begrijp best dat Kate in verwarring is waar ze nu precies is, wat er van haar wordt verlangd en wie haar vijanden of vrienden zijn. Maar is het nodig dat de schrijver al die vragen rechtstreeks op de lezer afvuurt? Ik kan door het verhaal te volgen zelf ook wel concluderen met welke vragen Kate zit zonder die te hoeven lezen. Alinea's als:

"Ze was dus vastgebonden. Maar waarom? En door wie? Iets of iemand wilde niet dat ze zou opstaan en rond zou gaan struinen, dat was duidelijk. Maar waarom niet? Wat kon ze aanrichten? School er ergens gevaar? Was deze omgeving zo gevaarlijk dat ze onder geen beding mocht kunnen bewegen?
Of… was ze zelf gevaarlijk…?"

Of:

Maar… waar waren de inwoners dan gebleven? Wat was er gebeurd? De stad vertoonde verval, geen verwoesting, dus waarschijnlijk waren de inwoners weggetrokken, of zoiets. Maar waarom? En waarom was Gaia er dan nog wel? Waren er meer Gaia’s in Grote Stad…?

Komen regelmatig voor. Eigenlijk bestaat het grootste deel van het verhaal uit Kate die dit soort vragen aan zichzelf zit te stellen. En zoals ze ook regelmatig met de lezer deelt: "Ontelbare vragen, nul antwoorden.", een conclusie die talloze malen in soortgelijke bewoordingen wordt herhaald in het boek.

Verderop in het verhaal wordt het slordiger zoals bij een ongeloofwaardige afdaling van een berg. In de eerste plaats is het al lastig je voor te stellen dat iemand die wekenlang versuft op bed ligt plots met alleen een soort van catsuit aan zonder bescherming van hoofd en vingers in een ziedende sneeuwstorm een steile hoge berg af weet te klauteren zonder klimmaterialen of andere benodigdheden, maar vervolgens zitten er ook wat tegenstellingen in. Zo lezen we dat ze lekker opschieten ondanks de sneeuwduinen waarin ze tot hun middel in wegzakken om een paar pagina's verder te lezen dat die hoge sneeuwduinen niet erg bevorderlijk zijn voor de snelheid. En de volgende twee teksten staan vlak bij elkaar in het boek:

"Ondanks de dichte sneeuwval en de sneeuwjacht merkte Kate dat het ijslandschap voor hen iets gelijkmatiger werd, met minder hoge ijswanden en minder spleten."

"Ze keek om zich heen, maar er was niet veel te zien en bovendien belemmerde de sneeuwval het zicht nog steeds; de omgeving was eigenlijk nog altijd niet veel meer dan een witte waas met her en der een donkere vlek."

Oke dan... Is het zicht nu voldoende om de hoogte van de hellingen in te schatten of is het te slecht om zelfs maar een beetje voor je uit te kunnen kijken?

Al met al is het verhaal net voldoende om door te lezen, maar de manier waarop het wordt verteld valt mij erg tegen.