Tegenvallend slot

Dit derde en laatste deel uit "De Eerste Mens" trilogie begint met hoofdpersoon Kate op een grote verlaten boot midden op de oceaan. Maar net terwijl je je begint af te vragen waarom we ons op die boot bevinden zijn we er vrij snel alweer vanaf. Wat volgt is een herhaling van zetten. Wederom grotten en nauwe gangen. Dit keer geen kronkelende wormen, maar grote mieren. Dit keer geen vlot op de rivier, maar een enkele boomstam om aan vast te houden. En Kate die continu maar vragen op de lezer afvuurt en bovendien inmiddels nogal erg in zelfbeklag begint te verzanden. *Hoe had ze zo dom kunnen zijn...? Zo ongelofelijk onhandig?*Er zijn momenten dat je als lezer denkt: spring maar in die diepe schacht of wordt maar opgegeten door zo'n mier, dan kunnen we het verhaal afsluiten. Maar Kate houdt vol en overleeft nipt de ene na de andere aanslag op haar leven. *Haar vroegtijdige dood was onvermijdelijk. Er was geen redding mogelijk. Het einde... was nabij... Alles was voorbij. Rust, kalmte, stilte. Doodse stilte. Tijdloze oneindigheden schoven traag voorbij. Of toch...? Wat was dat...? Geluid!*Halverwege het verhaal verlaten we toch de grotten en wordt het wat afwisselender. We komen in vervallen steden en bossen en krijgen (erg summiere) informatie over hetgeen er in de achtergrond speelt. Er zijn twee groepen mensen met elk een andere opvatting over de oplossing van de strijd tegen de buitenaardse tegenstanders. Meewerken en een nieuw bestaan opbouwen, of gewapend verzet. Met Kate daarin als speelbal omdat de buitenaardsen bij haar niet alle herinneringen aan de oude Aarde hebben kunnen wissen, iets dat aan het eind belangrijk blijkt te zijn. Overigens krijg je van de buitenaardsen zelf weinig info: ze zijn blauw, lang met tentakels en hebben grote zwarte ogen. Kate is erg moe. Dat denk ik tenminste want ze valt zo'n beetje aan het eind van elk hoofdstuk in slaap, waarop ze vervolgens weer wakker schiet, soms met het besef dat er 'iets is veranderd'. Dat truukje is een paar keer leuk, maar wordt iets teveel herhaald. Net als Kate's opmerkingen zoals 'wat nu?'. Mooi. Maar... wat nu? Kate wist het nietHet is jammer, want na het eerste boek (4 sterren) had ik de indruk dat er best een leuke sf trilogie van gemaakt had kunnen worden. Boek twee heb ik met moeite uitgelezen (2 sterren) en dit derde boek krijgt door de afwisseling een extra ster van mij, maar is uiteindelijk niet veel beter. Ik weet niet helemaal wat ik van het einde vind, het is een erg makkelijke oplossing. Maar dat moet een lezer zelf maar beoordelen.