Tradities volgen of niet?

'Dochter van mijn ziel' is een meeslepende relatieroman geschreven door Claudia Biegel.

In de proloog laat Paola haar dagboek na aan Adriana, haar lieve figlia d'anima.
Letterlijk betekent dit dochter van mijn ziel.
Het begrip stamt uit de tijd dat er barre armoede heerste op Sardinië en families te veel monden hadden om te voeden zodat ze één of meerdere kinderen weggaven.
Een soort adoptie zonder procedures.
Na de proloog neemt de auteur ons mee op reis naar Sardinië.
Paola haar vader is overleden en wordt volgens de oude traditie in Sardinië begraven. Paola reist ook naar daar.
Wanneer ze in Sardinië aankomt voelt ze zich onmiddellijk weer thuis. Elke zomer was ze daar op vakantie. Ze is dus geen onbekende bij familie en vrienden
De vraag is natuurlijk of iedereen wel blij is met haar terugkomst...

De cover oogt mooi en past perfect bij het verhaal.
Een meisje dat helemaal alleen op een oude stenen trap zit. Ze kijkt een beetje angstig

Claudia Biegel hanteert een aangename schrijfstijl. Het dagboek wordt opgedeeld in verschillende hoofdstukken die telkens door een ander persoon worden verteld.
Het is heel duidelijk aangeven wie aan de beurt is. De auteur zorgt ervoor dat je als lezer je beter kan inleven in de persoon die aan het woord is.
Je voelt als het ware de woede, onmacht en liefde. Het verhaal wordt zo ook uit verschillende oogvisies bekeken.
Heden en verleden worden met elkaar afgewisseld en zo begrijp je waarom Paola bepaalde obsessies heeft ontwikkeld.
De setting vond ik heel mooi gevonden. Een verhaal dat zich afspeelt in Sardinië waar tradities heel hoog in het vaandel worden gedragen.
Soms was het verhaal niet altijd gemakkelijk te volgen maar toch heb ik van deze roman genoten. Misschien ook wel een beetje omdat ik van het land hou