leven met een zware rugzak

‘Een weekje weg’ was de laatste poging van Franks ouders om een scheiding te voorkomen. Alleen liep deze vakantie helemaal verkeerd af. Op weg naar hun vakantieadres kwamen ze om door een ongeval in de Coentunnel. De jonge Frank bleef als wees achter. Zijn oom Jo en tante Riet namen hem in huis maar veel aandacht besteedden ze niet aan hem. Het vrolijke ventje veranderde in een onhandelbaar kind. Hij was woedend op alles en iedereen. Toen het noodlot voor een tweede keer in zijn leven toesloeg, verloor hij bij een brand zijn tweede thuis. Zijn oom en tante konden helaas hun woning niet op tijd verlaten. Na vele opvangtehuizen en pleeggezinnen staat hij nu voor een psychiatrische jeugdkliniek. Dit zal waarschijnlijk het eindstation zijn nu hij bijna 18 jaar is en alleen kan gaan wonen. Hij heeft geen idee waarin hij zal terechtkomen…

‘Als het mij niet lukt om mijn puinhoop op de rails te krijgen, dan kan ik altijd nog een puinhoop van de rails maken’

Lex Paleaux heeft een heel bijzondere schrijfstijl. Hij trekt van bij het begin de aandacht van de lezer en houdt hem vast tot het einde van zijn boek. Je wil het boek echt in één ruk uitlezen. Hij vertelt het verhaal in het heden en switcht moeiteloos naar het verleden om zo te ontdekken wat elke jongere heeft meegemaakt. Je begrijpt hun verdriet, hun gedragingen die wel of niet goed te keuren zijn. Ze zijn allemaal naar de kliniek gekomen met een zware rugzak. Je krijgt medelijden met hen en zou hun leed willen verzachten. Soms moet je het boek eventjes wegleggen want Lex vertelt hun schrijnend verhaal op zo’n manier dat het wel hard binnenkomt. En toch slaagt hij erin om het toch verteerbaarder te maken door een dosis humor aan toe te voegen. De jongeren groeien naar elkaar toe, ze leren elkaars zwakheden kennen, ze komen voor elkaar op en worden een hechte vriendengroep. Maar dan weet Lex ons terug te verrassen met een plottwist die niemand zag aankomen en sla je het boek dicht met een diepe zucht.