Een verhaal om nooit te vergeten

Wanneer een oorlogsverhaal verteld wordt door iemand die het zelf heeft meegemaakt, komt het des te harder binnen.
Wendy Geuverink heeft het waargebeurde en persoonlijk verhaal van Truus Stern-van Zuiden neergepend in 'Hoelang mag ik blijven?'
Truus leidt een gelukkig leventje samen met haar Joodse familie, maar wanneer de Tweede Wereldoorlog uitbreekt, verandert hun leven volledig.
Joden worden in de buurlanden gedeporteerd en het lijkt nog allemaal ver weg. Wanneer haar papa naar een werkkamp wordt gestuurd, beseft haar mama dat ze beter met haar kinderen kan onderduiken voor het te laat is. Dit is het begin van een resem aan onderduikadressen waar Truus leefde. Soms leeft ze bij een gezin gescheiden van haar mama en broer, een andere keer hebben ze het geluk dat ze samen zijn. Toch is het niet altijd gemakkelijk. Niemand mag weten dat ze Joods is en daarom moet ze soms dingen doen die volledig tegen haar geloof in gaan bv niet-koosjer eten. Voortdurend leeft ze in angst dat ze verraden en opgepakt zal worden.
Iedereen kent de verschrikkingen van de oorlog maar weinigen staan stil bij hoe de Joden het na de oorlog het even moeilijk hebben. Ze moeten terug verder leven zonder hun geliefden. Alleen al het idee dat je wanneer je terug naar huis wilt gaan, je tot de vaststelling komt dat andere mensen je huis gewoon hebben ingenomen en dat je geen recht meer hebt om daar te wonen.
Heel wat overlevenden konden niet vertellen wat ze allemaal in de oorlog hadden meegemaakt maar Truus was toch zo dapper om haar verhaal te vertellen. Meermaals had ik tranen in mijn ogen en voelde ik boosheid om het onrecht dat haar werd aangedaan. Dit is een verhaal dat iedereen zou moeten lezen zodat deze gruwelijkheden volledig tot het verleden zouden behoren.