Kippenvel, een traan en een lach

Stilte. Voor de eerste keer was ik compleet sprakeloos van een boek. Na de laatste bladzijde kon ik maar één ding denken: wow. En nu heb ik dat nog. Want, wow, wat is Stilte heeft een eigen stem mooi. Het is een boek waarin de stilte krachtig wordt, te krachtig, omdat dat precies is wat stilte ook kan zijn.

Estamos más guapas con la boca cerrada: we zijn mooier met onze mond dicht. Dat is de uitspraak die steeds terugkomt in het boek. Waarom? Omdat het verhaal zich afspeelt in de periode dat Spanje een dictatuur was onder leiding van Generalísimo Francisco Franco. Tegenstanders van Franco zwegen om te voorkomen dat ze werden opgepakt...

Van deze periode weet ik weinig, maar dit boek, het grijpt volgens mij de realiteit van toen. Ruta Sepetys’ schrijfstijl leent zich daar perfect voor. Stilte heeft een eigen stem was rauw, pijnlijk, breekbaar. Gespannen. Het boek heeft een groot plot maar een klein verhaal. Het plot is groot vanwege de geschiedenis waarop het is gebaseerd. Maar Daniels en Anna’s verhaal, Rafa’s en Fuga’s verhaal, Puri’s en Julia’s verhaal; die zijn stuk voor stuk klein. Stilletjes. En daarmee ijzersterk. Omdat ze klein en stilletjes zijn vanwege de dictatuur.

Hoofdpersonage Daniel komt uit Amerika en is met zijn ouders op bezoek in Spanje. Met hem zet Ruta Sepetys een buitenstaander neer die met zijn camera de situatie in Spanje tracht te begrijpen. Meerdere malen wordt hem gezegd dat hij dat, als Texano, niet kan. En dat is denk ik ook zo; zoiets kun je niet volledig bevatten als je het niet zelf hebt meegemaakt.

Ruta Sepetys heeft acht jaar aan dit boek gewerkt en dat was voelbaar. Ik denk dat dat ook de reden is dat het verhaal me kippenvel bezorgde. Meerdere keren. Is dat niet bijzonder? Dat heb ik nog nooit zo gehad. En op het einde moest ik zelfs huilen. Het is een boek wat me aan het denken heeft gezet en wat me, denk ik, altijd zal bijblijven.

Al met al kan ik nog steeds niet goed onder woorden brengen wat dit boek precies met me doet. Het was prachtig én broos én pijnlijk. Simpel gezegd: het is echt een aanrader! Een van mijn favoriete boeken ♡