En de schrijver werd geen bondgenoot van mij.

Meestal heb ik vooraf een verwachting of idee waar een boek over gaat. Bij dit boek bleef ik de titel consequent verkeerd onthouden: nooit meer alleen in plaats van nooit alleen. Wat zegt dat trouwens over mij….?

Ik verwachtte dat het boek je als lezer zou helpen om de vele bondgenoten in het leven te herkennen en er meer te ontdekken. En daarnaast dat het besef dat je veel meer bondgenoten hebt dan je denkt, kon bijdragen om je nooit (meer) alleen, of in ieder geval meer gesteund te voelen. En dat je bondgenoten je kunnen helpen bij de vraagstukken waarmee je worstelt.

Door de stijl van de schrijver kostte het me veel moeite om door het boek heen te komen. Ik vind zijn stijl zweverig en langdradig. Dat is uiteraard een kwestie van smaak. En de vele citaten en verwijzingen hielpen ook niet om in de schrijver te kunnen geloven. Want voor mij is een verwijzing naar fictie alleen het bewijs dat meer mensen dezelfde mening hebben. Wat de schrijver niet geloofwaardiger zal maken. En uiteindelijk krijg ik er dan genoeg van. Maar ok, dan benutte ik het boek maar als een oefening om daar doorheen te kijken en lezen.

Inhoudelijk staan er echt wel een paar zinvolle stukken in het boek. Vrij uitgebreid staat David stil, hoe het optimale proces met een intieme bondgenoot verloopt. Lekker handig, want als je daarin niet over je zelf heen kunt stappen, ben je snel ooit weer alleen. En volgens de schrijver is een intieme bondgenoot ongeveer een kwart van je hele arsenaal aan bondgenoten.
Het boek komt echter niet verder dan een opsomming welke bondgenoten je kunt herkennen. Ik had daarvan meer verwacht, zoals hoe kun je je openstellen voor ze, hoe en waar kun je met ze in contact komen, en hoe kun je ze vragen je te helpen.
Waar mijn verdere weerstand ontstond, was het langdradige gedeelte, dat je als je hulp krijgt, je min of meer ook moreel verplicht bent om anderen te gaan helpen. Hoezo ga ik me nooit alleen voelen door anderen verplicht te helpen? Het wordt niet onderbouwd, anders dan weer te verwijzen naar bronnen die hetzelfde beweren.

En toen de schrijver als uitsmijter heel uitgebreid het boeddhisme begon te beschrijven, met de boodschap dat je, als je één bent met het universum, nooit meer alleen bent haakte ik tenslotte echt af.
Door het boek heen geeft de schrijver een dubbele boodschap, dat je nooit alleen bent wanneer je je één voelt met de wereld om je heen. Dan ben je een soort van je eigen innerlijke bondgenoot. Maar als sociaal wezen heb je ook als je je één voelt met de wereld nog steeds anderen (vooral mensen) nodig. Je vindt alles binnen jezelf, en toch kun je daar niet alles vinden……?
En hoe zorg je er dan voor dat je je niet alleen voelt, zolang je nog niet één bent met het universum. Voor mij een beetje hetzelfde als het advies krijgen dat je van je angsten af kunt komen door niet meer bang te zijn.

Dit boek geeft obligate en cliché oefeningen, waarvan ik niet denk het je gaat helpen als je je alleen voelt en daar niet zelf uit komt. Zoals eerder gezegd staan er wel een paar bruikbare inzichten in, die dan ook weer niet vernieuwend zijn, als je al wat eerder hierover gelezen hebt.

Ik voelde me in ieder geval aan het eind van het boek “alleen”, omdat ik me niet heb kunnen verbinden met de schrijver en zijn gedachtengoed, als nieuwe bondgenoot.