Je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Ik ben dit boek gaan lezen, omdat ik vind dat ik een fijne relatie heb, omdat ik wilde weten of dit boek daar een theorie bij kon geven, en uiteraard hoe de relatie nog fijner zou kunnen worden.

Wanneer ik een boek lees kijk ik hoeveel tijd (pagina’s) de schrijver aan de diverse onderdelen heeft besteed. Dat geeft voor mij namelijk een indicatie hoe het boek toe te passen is. Welnu, ongeveer een derde van het boek legt uit waarom je een partner kiest, waar je vervolgens de strijd mee aan gaat. Dat is een soort natuurwet, die wordt gedreven door jouw verwondingen uit je jeugd en je (vorige) relaties. Die keuze wordt gemaakt omdat het destructieve patroon vertrouwd is voor je, en omdat je denkt dit op te kunnen lossen via de ander.
Overigens kun je dit boek breder gebruiken dan alleen relaties op liefdesgebied. Ook in je werk of daarbuiten “doe je zo”.

Daarmee bedoelt de schrijver dat een ogenschijnlijk volwassen mens kan veranderen in een onredelijke op de grond liggende en schreeuwende peuter in de supermarkt die zijn zin niet krijgt.

De helft van het boek schetst in archetypen wat de meest voorkomende paren bij deze geschillen zijn. Heel confronterend soms, omdat we allemaal wel een stukje van ieder archetype bezitten. Maar dat wordt pas een ding als het de relatie begint te bepalen.

Voor wie kan rekenen: het kleinste deel gaat over perspectieven.

Zoals Johan Cruijf het zo mooi heeft gezegd: je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Dit boek helpt je om inzicht te krijgen waardoor het verwonde kind in je zo hard vecht binnen jouw relatie op een destructieve manier. Ik denk dat dit boek je, mits je ervoor open kunt staan, kan helpen om dit te zien. En daarmee een begin kunt maken met veranderen. Dat begint uiteraard bij jezelf, en ik gun je dat je de reis uit dit boek samen met je partner kunt beginnen. Anders rest je niets om te hopen dat je partner meegaat in jouw verandering. Gebeurt dat niet, dan geeft het boek je nog een beslisboompje om uit elkaar te gaan. Niet zo snel opgeven hoor!

De methodiek vind ik typisch Amerikaans, en gekunsteld taalgebruik dat niet bij mij past. Als je dat gaat doen zonder dit toe te lichten aan je partner, voorspel ik je nieuwe bizarre gesprekken.

Onderaan de streep zie ik dat ook in een fijne relatie een verwond kind een rol(letje) kan spelen. Dank voor dit inzicht! Belangrijkste is dat je het aandurft om de ander zo te behandelen als je zelf het liefste wilt behandeld worden. En dat vergt van je verwonde kind, dat hij toch het aandurft om risico’s op nieuwe verwondingen op de koop toe te nemen.

Het boek is zeer toegankelijk, en geeft je in heldere voorbeelden de kans om het door te krijgen, en daardoor te zien waar je in je relatie aan kunt werken.
Maak daarbij niet de fout om dit al krijsend op de grond ook van je partner te eisen. Neem zelf het risico, en zie wat dat oplevert. Je hebt niets te verliezen, en zoveel te winnen! Werkt je partner niet mee, dan helpt dit boek je helaas niet, en wordt het tijd om professionele hulp te gaan zoeken.
Maar dit boek is zeker een hele goede eerste stap!