Indrukwekkend en ontroerend

Toen ik de cover van Het witte meisje voor het eerst zag, trok deze meteen mijn aandacht door de opvallende  kleur, het silhouet en het stippenpatroon langs de rand. Ik zocht op google naar de betekenis en kwam erachter dat dotpainting een traditionele techniek is van de Aboriginals.  Deze wordt gebruikt om verhalen te vertellen en door te geven aan volgende generaties. Over het algemeen bestaan de schilderingen uit geel (zon), bruin (grond), rood (woestijnzand) en wit (wolken en lucht). Vandaar natuurlijk de bijzondere kleuren van het boek. Voor mij is het silhouet van de  moeder (of oma) en haar kind een ode aan de moedige Aboriginal-vrouwen en hun liefde voor elkaar. Al met al een prachtige symbolische cover die me nieuwsgierig maakte naar het verhaal van Het witte meisje.

Oma Odette (63)  en kleindochter Sissy (13) wonen in de jaren zestig samen in een tweekamerhut in Deane, een klein stadje in Australië. Aan de ene kant van de droge  rivierbedding wonen de witte mensen en aan de andere kant de Aboriginals in een reservaat. Moeder Lila heeft hen verlaten en daarom zorgt Odette voor Sissy. Ze hebben een hechte liefdevolle band met elkaar. In die tijd stonden volgens de wet de  Aboriginal kinderen levenslang onder voogdij. Kinderen met een lichte huid konden bij hun familie weggehaald worden om in de witte samenleving te worden 'heropgevoed'. Odette probeert haar kleindochter hier zo goed mogelijk tegen te beschermen. Het valt haar zwaar, vooral als haar lichamelijke gezondheid haar in de steek laat. Gelukkig knijpt politieman Bob Shea een oogje dicht en lukt het Odette om onder de radar te blijven.
Het gaat goed tot politieagent Lowe  in het stadje arriveert. Hij is vastbesloten om de wet te handhaven en heeft zijn oog op Sissy gericht. De enige uitweg die Odette ziet is samen vluchten,  ook al is het streng  verboden voor een gekleurde vrouw om met een wit meisje te reizen. Zal het hen lukken om een veilige plek te vinden en in rust te leven?

In eerste instantie wist ik weinig van dit stukje geschiedenis in Australië maar toen ik het verhaal aan het lezen was en er op google meer over op ging zoeken, voelde ik enorm veel afschuw en boosheid naar boven komen. Ongelooflijk dat tussen 1910 en 1970 ongeveer 100.000 kinderen (de gestolen generaties) van hun families gescheiden werden om in de blanke samenleving te assimileren. Waar haalde de overheid het recht vandaan om hen zo te onderdrukken? Ze zouden de Aboriginals moeten beschermen in plaats van hun ergste vijand te zijn.  Zoveel levens voorgoed verwoest. Echt hartverscheurend en misselijkmakend!!
Wat een angst moet het geweest zijn voor de Aboriginals om te weten dat hun kinderen 'zomaar' weggehaald konden worden. Tony Birch heeft hen een naam gegeven in Odette en Sissy. Door zijn beeldende manier van schrijven voelde ik hoe bang ze waren en hoe wanhopig Odette zocht naar een uitweg. Dat greep me echt naar de keel, vooral omdat het verhaal op feiten gebaseerd is. Daarnaast heeft hij  de overlevingsdrang van Odette mooi beschreven. Ze voelde de spirituele verbondenheid met haar voorouders en dit gaf haar, samen met de bijzondere mensen om haar heen, moed zich te verzetten en dapper te strijden voor haar lieve kleindochter Sissy.

Van mij had het verhaal nog uitgebreider en met meer achtergrondinformatie gemogen maar buiten dat heeft Tony Birch er een indrukwekkend geheel van gemaakt. Hij wist me te boeien en is er, wat mij betreft,  in geslaagd om een aangrijpend stuk geschiedenis op een bijzondere manier onder de aandacht te brengen in dit boek. Ik geef het 4 sterren!