ontroerend en ongewoon

Ver weg, dichtbij is een ontroerende maar ook wat ongewone roman.  

De vertelster in dit boek is Faye. Ze is getrouwd met Eddie en samen hebben ze twee dochters. Helaas is Faye al op 8-jarige leeftijd haar moeder verloren en dat vindt ze nog steeds moeilijk. Op een bijzondere manier reist ze een paar keer terug in de tijd  en gaat ze bij haar moeder en jongere ik op bezoek.  Ze komt door deze reizen wel met zichzelf in conflict en hierover praat ze veel met haar vriend Louis. Aan het eind van het boek gebeurt iets totaal onverwachts waardoor het verhaal heel anders eindigt dan je verwacht.

In het begin moest ik wel wennen aan het verhaal omdat het door de  tijd reizen nogal onwerkelijk overkomt maar naarmate ik het boek verder las begon ik steeds meer interesse te krijgen in alle bijzondere gebeurtenissen en levenslessen.

Doordat het boek in de ik vorm geschreven is, ben je al wel meteen heel erg betrokken bij Faye en al haar gevoelens en  emoties. Haar verdriet om het verliezen van haar moeder, haar vreugde om haar gezin en de twijfel over het reizen.

Er komen  door het boek heen verschillende thema's aan de orde met hierbij bijzondere levensvragen. Onder andere tijdreizen (kun je iets aan het verleden veranderen en wil je dat wel?), het geloof (in God, anderen en jezelf) en moederliefde (de  beleving hiervan als kind en als volwassene).
Soms richt Faye zich ook tot jou als lezer waardoor je, als je wilt, echt aan het denken wordt gezet over je eigen mening.

Door de prettige schrijfstijl van Helen Fisher is het een bijzonder boek geworden waarin  levensvragen een grote rol spelen. Ik geef het verhaal vier sterren.