Rouw met een glimlach en een traan

In Van het Hart schetst Inge van der Krabbe het leven van de 75-jarige Mies. Na het overlijden van haar man JP is Mies blijven steken in de rouw en neemt ze op aandringen van haar zoon deel aan een rouwgroep. Op dat moment begint een proces van vallen en opstaan en neemt haar leven een flinke wending. Het verhaal is geschreven in begrijpelijke taal en heeft een luchtige toon met zoetsappige trekjes. Toch weet Van der Krabben diepere innerlijke lagen lichtjes te beroeren en zo haar lezers emotioneel te raken. De rouw wordt geserveerd met een glimlach en een traan.

‘Onthoud dit goed oma, de blaadjes komen vanzelf weer aan de bomen’

Middels haar personages beschrijft de auteur op toegankelijke wijze welke fases rouwenden in hun proces doormaken. Ze beschrijft hun gevoelens van eenzaamheid en laat zien hoe juist het samen verwerken van het verlies in een rouwgroep kan leiden tot verbinding. Door het delen van lief en leed ontstaan nieuwe vriendschappen en openen zich deuren die naar nieuwe levenservaringen leiden en onverwachte mogelijkheden bieden.

Het gehalte Feelgood is hoog. Naast de vertederende kleinzoon is er het geworstel van Mies met haar gevoelens voor een medegroepslid en de daaruit voortvloeiende jaloezie. Dat is wat cliché maar het werkt. Het verhaal is aangrijpend en dat komt mede door de symboliek waarmee de schrijfster emoties en innerlijke processen weergeeft. De tulpenboom waar de letters van de overleden JP en Mies in staan gegrift, is daar een treffend voorbeeld van. Steeds weer komt de boom terug in het groeiproces van Mies.

‘En lang nadat zij en haar nakomelingen vertrokken waren zou hij er nog staan, op dezelfde plek, opgebouwd volgens de regels van de natuur, zijn geschiedenis besloten in de ringen van zijn jaren, zijn littekens. Al het lijden, al de liefde, weerstaan en doorgekomen’

De laatste vijftig pagina’s zijn hartroerend. Telkens weer drupten de waterlanders op de slinkende pagina’s. Bovenstaand citaat en ook de scène waarin Mies haar hervonden schildertalent aanwendt zijn daar verantwoordelijk voor. Beiden zijn aangrijpend ook al zag je de scène over het schildertalent al van verre aankomen. Het is een compliment voor een schrijver wanneer deze emotionele snaren weet te raken en wat dat betreft is dit boek geslaagd.

Het is jammer dat Mies soms afdrijft van de werkelijkheid en daar en passant ook de lezer in meeneemt. Die moet vervolgens zoeken waar Mies van de werkelijkheid teruggaat naar haar herinneringen. Dat gebeurt bijvoorbeeld tijdens een autoritje met haar zoon en kleinzoon. Onderweg gaat ze terug naar de herinneringen aan een ritje met JP. De overgang is niet duidelijk waardoor meerdere herleespogingen noodzakelijk zijn om het verhaal te blijven volgen. Hoewel dit het geestelijke proces van Mies aanschouwelijk maakt, haalt het de lezer uit de leesflow.

Van het Hart van Inge van der Krabben maakt het rouwproces van nabestaanden aanschouwelijk en toegankelijk zonder moeilijke woorden. Het is heel herkenbaar voor iedereen die treurde om verloren geliefden. Voor een liefhebber van het Feelgood genre is dit boek niet te versmaden. Lust je je rouw liever wat rauwer en wil je verder de diepte in, dan is dit niet helemaal jouw cup of tea.