Prachtig geschreven roman

Nadat (Angèle) de oma van Renée en Camille is gevallen kan ze tijdelijk niet terug naar haar huis aan de Wandelingenstraat. De kleindochters stellen voor dat ze van huis wisselen. Op die manier kan Angèle in hun appartement verder werken aan haar herstel.

Zo gebeurd het dat Renée en Camille in de Wandelingenstaat komen te wonen. Een straat dat tussen twee winkelstraten ligt. Het is echt een buurt in de stad. Veel bewoners wonen er al jaren. Ieder lijkt er min of meer zijn eigen taak te hebben. Vele verhalen gaan er schuil achter de buurtbewoners.

Ze leven met elkaar mee, maar zoals in iedere buurt of dorp wordt er ook over elkaar gepraat. Toch lijkt de saamhorigheid in de Wandelingenstraat hoog te liggen. Er is een ‘harde kern’ die er alles aan doet om de buurt mooier te maken.

De meiden moeten in het begin erg wennen aan het leven in de buurt. Mede omdat hun appartement in een minder saamhorige wijk ligt. Daarnaast gaat hun werk ook gewoon door. Renée is stewardess en Camille vertaald artikelen vanuit het Italiaans. Ze heeft namelijk een tijdje in Bologna gewoond tijdens een uitwisselingsprogramma, waar ze een relatie had met Samuele. Helaas is die relatie doodgebloed. Dan krijgt Camille een uitnodiging voor een bruiloft in Bologna van twee oud uitwisselingsstudenten en ziet ze Samuele weer. De liefde lijkt opnieuw op te bloeien, maar hoe moet ze daar mee omgaan en durft ze het aan?

Na de bruiloft en een korte vakantie keert Camille terug in de Wandelingenstraat. Langzaamaan integreren de meiden steeds meer. Dat komt ook mede doordat ze op een gegeven moment hondje Boris opvangen. Ze moeten dus wel wandelen met hem en spreken steeds meer mensen. Oma mist de buurt enorm en doet er alles aan om zo snel mogelijk weer terug naar huis te kunnen.

Na een gebeurtenis in de Wandelingenstraat kan je enorm twijfelen aan de saamhorigheid, want werd er wel écht met elkaar gepraat, of was dat voornamelijk over elkaar?

Het verhaal werd verteld vanuit Camille. Het personage was goed uitgediept. Vanuit haar perspectief leerde je de buurtbewoners beter kennen. Daarnaast voelde je ook de twijfels over haar eigen leven, maakt ze de goede keuzes en durft ze ergens volledig voor te gaan? Ik leefde echt met Camille mee, evenals met de bewoners van de Wandelingenstraat. Zelf heb ik enorm genoten van het boek, dat komt mede door de fijne en vlotte schrijfstijl van Elisabeth Vincke. Wat mij betreft zeker een aanrader.