Enigszins tegenvallende psychologische thriller

Sidonie Bonnec werkt als journalist en radio - en televisiepresentator in Frankrijk. Met De au pair schrijft ze haar eerste thriller die meteen al verschillende prijzen won. De vertaling gebeurde door Nicolet de Jong.

Emmylou komt uit een arm gezin met weinig kansen in een saai Frans dorpje en een troosteloos bestaan. Wanneer ze de kans krijgt om als au pair naar het Verenigd Koninkrijk te verhuizen, grijpt ze die kans meteen aan. Ze komt terecht in een rijk gezin en alles lijkt wel een droom. Maar er zijn veel zaken die haar toch verontrusten. Zo woont het gezin in een afgesloten villawijk waar vijf villa’s staan met eigenaars die allemaal erg op elkaar lijken. Emmylou kan het domein niet af en voelt zich meer en meer een gevangene. De streng gesloten gemeenschap gaat met de dag meer benauwen. Bovendien voelt Emmylou zich almaar zwakker, heeft ze hoofdpijn, slaapt ze slecht en heeft ze enge dromen. Wat willen de bewoners van deze villawijk van haar? Waarom hebben ze uitgerekend haar zo nodig? En kan ze hier wel nog weg?

Het boek start veelbelovend met een spannende, enge intro. Daarna zakt de spanningsboog echter volledig in. Er gebeurt weinig en wat er gebeurt, lijkt wat geforceerd opgeklopt te worden om zogenaamd eng te zijn. De eerste helft van het boek leest dan ook moeizaam en is redelijk saai. De lezer leert alles enkel kennen vanuit het perspectief van Emmylou. Zij lijkt te overdrijven en te zwaar te tillen aan alles. Uiteindelijk begin je als lezer aan haar geestelijke gezondheid te twijfelen en vraag je je af of ze wel een betrouwbare verteller is, want haar angsten lijken vergezocht. Heel langzaam komt het boek op gang. Het wordt echter nergens een echt spannende thriller en verschillende van de twists zie je als lezer al van ver aankomen. Het is ook geen cadeau dat het boek vergeleken wordt met The Handmaid’s Tale. Niet alleen geeft dit de plot al veel te veel weg, maar bovendien schept het een kwaliteitsverwachting die het niet inlost. De au pair haalt absoluut niet het niveau van dat boek.

Het boek moet het van de psychologie hebben. De schrijfster slaagt er wel in om de sfeer van totale isolatie goed over te brengen. Ook de uitbuiting van de lagere klassen, mensenhandel en het religieus fanatisme komen duidelijk als thema’s naar voren.

De vele korte zinnen zijn soms zo kort dat het irriteert en niet prettig leest. Toch zitten er ook mooie beelden in. Zo worden vervallen grafstenen ‘slechte tanden dansend in een lachende mond’ en zijn sommige stukjes mooi geschreven.

‘Jouw dood heeft zo’n groot gat geslagen dat ik niet genoeg herinneringen heb om het te dichten.’

‘De mensen van gisteren zijn spoken geworden die gedoemd zijn om te leven en rond te waren in een huis dat niet langer het recht heeft om vrolijk te zijn.’

Al bij al valt het boek dus wat tegen. Taalkundig en stilistisch zijn er minpunten (de te korte zinnen) en pluspunten (de mooie zinnen en beelden) op te merken. Qua plot en spanningsboog valt het tegen, maar psychologisch staat het boek dan weer wel redelijk zijn mannetje. Dit is een debuutthriller waar potentie in zit die misschien in een volgend boek meer uit de verf komt.