Op slot en de weg kwijt.

Niet eerder had ik een boek van Chris McGeorge gelezen. Op slot is zijn derde thriller. Hij wordt de nieuwe koning van het locked room mystery genoemd. Vol verwachting las ik dit boek.

Cara Lockhart is in de gevangenis beland, onterecht, en wordt op een bepaald moment overgebracht naar een andere gevangenis. Een nieuwe, hypermoderne gevangenis, waar techniek overheerst. Wanneer ze eenmaal in North Fern is (en niet zoals op de achterflap staat New Fern) wordt haar celgenoot ’s nachts vermoord. Cara doet haar uiterste best om te bewijzen dat ze haar celgenoot niet heeft vermoord.

Het verhaal is inderdaad een locked room mystery: het speelt zich af binnen de gevangenis. Het verhaal is opgedeeld in drie delen. Deel 1 waarin Cara in de nieuwe gevangenis beland en stukje bij beetje op onderzoek uit gaat en deel 2 waarin het verhaal wordt uitgediept zijn nog wel iets van spannend, maar in deel 3 lijkt het erop dat de schrijver geen tijd meer had en in alle haast zijn boek af moest hebben. Dat is erg jammer, want ik raakte het spoor hier volledig kwijt. Zo kabbelend rustig als deel twee liep, zo afgeraffeld voltrok zicht het derde deel.
Ik geef aan “iets van spannend”. Dat is niet helemaal goed uitgedrukt. Het verhaal is voorspelbaar. Het einde van het verhaal is niet zo zeer voorspelbaar, maar meer wonderlijk en ongeloofwaardig. Deel 3 voelt als een brij van absurditeit.

Het enige wat prettig is aan dit boek is de schrijfstijl. Het verhaal leest makkelijk weg. Het is jammer dat er fouten in zitten, waarvan sommigen echt storend, zoals 31 september. Daarnaast bent soms het tijdsverloop compleet kwijt.

Het boek heeft niet aan mijn verwachtingen kunnen voldoen. Het begon goed, maar werd uiteindelijk dermate wonderlijk en ongeloofwaardig dat ik het niet meer zo goed trok. Erg jammer. Het onderwerp is interessant, maar helaas de uitwerking niet. Er had veel meer in kunnen zitten. Chris McGeorge wordt de koning van het locked room mystery genoemd, maar naar mijn idee is hij meer de hofnar.

Ik zou graag een vraag een Chris McGeorge willen stellen: “Hoe komt het dat deel 3 zo anders is dan deel 1 en 2 van dit boek”?

Ik moet overigens steeds aan het citaat denken waar dit boek mee begint (en uit een vorig boek van hem schijnt te komen): “Soms moet je gewoon accepteren waar je staat en aanvaarden, hoe onwillig ook, dat er geen weg terug is naar waar je eerder was...”
Doordat ik aan de leesclub van dit boek mee deed op hebban.nl kwam er een vraag voorbij over citaten. Hierdoor spookte deze door mijn hoofd . Aanvankelijk vond ik het op Cara slaan: ze aanvaard haar lot en weet dat het nooit meer als voorheen zal zijn. Kortom: je kunt nog zoveel willen, maar je de huidige situatie maar gewoon aanvaarden. Door de ervaring die je hebt meegemaakt ben je verandert. Je kunt je eigen verandering nooit meer terug draaien.
Maar nu ik het boek uit heb, vind ik het meer op de auteur zelf slaan: na 2 ok boeken (nogmaals: ik heb ze niet gelezen, maar ga dan even uit van een algehele beoordeling) moet je gewoon aanvaarden dat je derde thriller slecht in elkaar zit, fouten bevat en afgeraffeld is.

Ik kom door de voorspelbaarheid, brij van absurditeit, fouten en het niet lekker lopen van de tijdlijn niet verder dan 1 ster.