Ijzige sneeuwtocht

" ... de jongen schreeuwt omdat we niet de zee van de dood op kunnen gaan en degenen binnenhalen die we missen, we woelen 's nachts in onuitgesproken kwellingen, wat kunnen we doen om hen terug te halen die te vroeg zijn heengegaan, is het leven zo machteloos en zijn er geen woorden die wetten kunnen breken, geen zinnen machtig genoeg om het onmogelijke te overstijgen, waarom verdomme leven en sterven wij als we niet het onmogelijke kunnen overstijgen?" (p. 317). In dit tweede deel van Stefansson's trilogie rouwt "de jongen" om de dood van zijn vriend Bardur. Hij wordt omringd door een bizar maar stimulerend gezelschap: Geirthrud, Helga en de blinde kapitein Kolbein in "het Dorp". Daar maakt hij kennis met Jens, de postbode. Samen worden ze gestuurd voor en lange tocht door een ijzige sneeuwstorm. Deze tocht vormt de hoofdbrok van de roman en is een heuse tocht door de hel, door de dood. Ook vol macabere humor, zoals met het lijk van de overleden vrouw Asta... (je leest precies Shakespeare, er wordt ook ook heel gericht verwezen naar Macbeth in de de roman!). Die tocht door de sneeuw: dat is de beproeving die de jongen doormaakt, zijn strijd. Hij sneuvelt uiteindelijk, maar wordt gered... Ook weer hier bladzijden vol leesplezier, prachtig geschreven...