Prachtige debuutroman!

Met "Slapende tijgers" schreef Astrid Panis een bloedstollend mooie debuutroman. Nochtans, hier is bijna geen "verhaal": alleen de verhalen van twee jonge bevriende kinderen in het Gent van de jaren '70. De verhalen ontstaan uit eenvoudige dingen die zij elke dag ervaren en zien: de straatnamen bijvoorbeeld, namen van dieren die verwijzen naar de vroegere dierentuin in de stad. Al die kleine details en anekdotes. En het hert. Dit dier speelt hier een cruciale, haast symbolische rol. Op het einde van de roman schrijft de ik-persoon (p. 241): "Ik kwam tot de conclusie dat mijn verlangen enkel toevallige herten betrof. Liefst niet van steen maar van vlees en bloed. Ze stonden symbool voor iets ongrijpbaars wat aan elke controle ontsnapte. Iets natuurlijks en vanzelfsprekends. In elk geval iets wat nooit ophield zichzelf te vernieuwen, een combinatie van vrije wil en ongerept instinct." Het hert als teken van eeuwigheid, onsterfelijkheid?
De laatste hoofdstukken zijn prachtige reflecties over de dood, en het gemis van iemand. Prachtige zinnen staan hier, om vaker te herlezen. Lees zeker deze roman, het is grote literatuur, het is ook poëzie. De kunst van taal en verbeelding.