Als woorden tekort schieten

"Jij zegt dat woorden tekortschieten, zei hij. Woorden schieten tekort, ja, maar soms kan hun schaduw wel het onzegbare bereiken. Woorden hebben geen schaduw, mama. Ze leven op een bladzijde, in een tweedimensionale wereld. Toch zoeken we in woorden naar enige diepgang als we die in de driedimensionale wereld niet kunnen vinden, toch? Bedoel je dat jij daarnaar zoekt? Ik zoek nergens naar, zei hij. Toch was hij me tegemoetkomen in deze wereld van ons, opgebouwd uit woorden. Wat ik eigenlijk wilde vragen, zei ik, is dit: hoelang kan ons gesprek voortduren? Kan? Ik dacht dat jij dat kon beslissen. Ik heb dit niet teweeggebracht. Dit is jouw verdienste. Ja, dat is zo, hé? Dus die vraag moet je aan jezelf stellen, zei hij. Hoelang wil je ons gesprek laten voortduren?"(p. 140)

In deze opmerkelijke, korte roman voert een moeder een fictieve dialoog met haar 16-jarige zoon die zelfmoord pleegde. Veel vragen worden gesteld, sommige blijven onbeantwoord. Over het leven, de tijd, de dood. Gesprekken zoals je die voert met je puberzoon, soms hard en meedogenloos, maar ook vaak vertederend en vol liefde. Een prachtig boek.