De spiegelpassante, iets meer van verwacht

Veel over gelezen, dit eerste deel uit de vierdelige Franse serie van Christelle Dabos. De aarde zoals wij die kennen is door een ramp uiteengespat in delen. De heel grote delen worden arken genoemd en de mensen (clans)die erop wonen hebben speciale gaven, een eigen cultuur en eigen gebruiken. Ophelia woont op de rustige ark Anima. Ze kan de geschiedenis van voorwerpen "lezen" met haar handen en ze kan reizen via spiegels. Ophelia is het gelukkigst wanneer ze werkt in haar eigen museum, maar aan dit bestaan komt een einde wanneer ze hoort dat ze wordt uitgehuwelijkt aan Thorn, een voor haar totaal onbekende man. Haar familie waarschuwt haar: ze kan dit aanbod maar beter aannemen, nadat ze twee kandidaten heeft afgewezen, anders wordt ze verbannen. Haar aanstaande man woont niet eens op Anima, maar op de Pool, een ijzige ark in het poolgebied. Ophelia reist erheen met haar peettante Rosalind en komt terecht in een haar volkomen onbekende wereld: alles wordt bijeengehouden en verfraaid met illusies, er is een nare roddelende, berekende hofkliek, het personeel wordt vreselijk behandeld, Ophelia begrijpt niets van haar verloofde. Ze kan niemand vertrouwen en moet door schade en schande ondervinden hoe de Pool in elkaar zit. Het is een heel originele wereld die Christine heeft gecreëerd, maar het boek viel me toch wat tegen. Het is vrij chaotisch, iedere keer gebeurt er weer iets totaal onverwachts, op de Hemelburcht (het hof aan de Pool) is alles illusie, ook de tijd. Mensen reageren vreemd. Het is allemaal net iets teveel tegelijk en er is nooit rust. Waarschijnlijk is dat ook de bedoeling, maar ik vond het niet echt een fijn leesavontuur. Ik laat de volgende delen dan ook passeren.