Aanrader!

Edie Lane is in de rouw. Haar moeder is een tijd geleden overleden, ze had cystic fibrosis, dus wist dat ze niet oud zou worden. Edie heeft altijd voor haar gezorgd en haar moeder had het motto dat je van elke dag moest genieten. Dat deden ze dus ook, Edie, haar moeder en haar vader, vol liefde voor elkaar. Edie voelt zich verloren en in een opwelling reageert ze op een vacature voor medewerker in een Parijse boulangerie-pâtisserie aan de Rue de Paris. Aangekomen op het bewuste adres hoort ze dat ze verkeerd zit: ze moet naar de Rue de Paris in Compiègne. Edie gaat aan de slag in de winkel, met haar norse en ontevreden baas Madame Moreau en haar heel jonge collega Manu. Gelukkig komt ze ook in aanraking met aardige mensen: de flamboyante kapster Nicole en haar man Johnny, monsieur Legrand die gek is op éclairs, de gids Geoff en de attente kunstzinnige Hugo. Ze begint te wennen aan het werk en het zelfs leuk te vinden in Compiègne, maar er is iets mysterieus in de bakkerij: elke morgen ligt de winkel vol broden, stokbroden en gebakjes, maar ze ziet nooit een leverancier en Madame Moreau heeft haar verboden om in de bakkerij in de kelder te komen, uiteindelijk (het is een feelgood) ontdekt Edie het geheim en nog veel meer. Evie Woods neemt ons ook mee naar het verleden, de twee wereldoorlogen, de bezetting en de afgrijselijke uitroeiing van hele bevolkingsgroepen door de nazi’s. Het boek heeft meerdere thema’s, voor Edie is het belangrijkste: volg je eigen weg, of, zoals de moeder van Hugo zegt: word een mislukte kopie van je vader of een goede versie van jezelf. Voor liefhebbers van een feelgood en ook gelaagd boek met diepere thema’s. Tenslotte: Compiègne heeft een geweldige historie, de muziek van Django Reinhard en oh, wat verlang ik naar de chocolademelk van Edie. Minpuntje: nogal wat slordige taal- en vertaalfoutjes, zeker in de titel: de bakkerij ligt natuurlijk niet op de Rue de Paris maar aan de Rue de Paris.