Schrijnend en belangrijk

Ik las het boek Wodka & Ranja van Yvonne Sonke.
Mijn mening:
Het verhaal is in principe met niets te vergelijken. Yvonne heeft gekozen om het vanuit twee personages te vertellen, zowel van de kant als de moeder als het oudste dochtertje. Het speelt zich af in een milieu waar ik niet tot nauwelijks bekend mee ben, toch raakte het mij, zeker omdat ik ook moeder ben.
De wanhoop is voelbaar, de strijd van moeder is tegenstrijdig. De liefde voor haar kinderen sneuvelt in het gevecht met alcohol en verslaving. De noodzaak om haar onmacht niet te voelen, haar falen in feite, is juist de reden dat ze er niet mee kan ophouden; ook niet uit liefde. Wat ik erin lees is dat ze niet genoeg, zelfs helemaal niet, van zichzelf houdt. Maar in mijn beleving dus ook niet genoeg van haar kinderen. Dat kan ook niet. Je geeft zoveel om anderen als dat je om jezelf geeft. (persoonlijke mening)
Ongeveer op de helft van het boek wijzigt het perspectief, al krijg je daarvoor al een stukje mee van het gedrag van de kinderen.
De loyaliteit van de oudste dochter is groot. Ik heb daar wel een aantal vraagtekens bij. In deel twee is de oudste zes jaar. We zijn twee jaar verder. Het is vanuit haar geschreven en ergens wringt bij mij het taalgebruik en het te grote begrip van de situatie.
Het taalgebruik is helder, prettig te lezen en buiten een zekere herhaling, wat ook wel bij de situatie past – een oneindige durende sleurende ellende –, kwamen de emoties van de twee hoofdpersonen goed binnen.
Wat een treurigheid alom. Hoe heeft deze situatie zolang kunnen doorgaan? Had school niet in de gaten dat de kinderen verslonsden en zwaar ondervoed waren? Waarom trokken de buurvrouw, de omstanders, hulpverleners niet eerder aan de bel?
Conclusie: Yvonne Sonke schreef een schrijnend verhaal in een bijzondere en toegankelijke stijl dat inzicht geeft in een belevingswereld die velen van buitenaf veroordelen, maar waar het leed onomkeerbare beschadigingen bij kinderen veroorzaakt.
Wellicht zorgt dit boek ervoor dat er in vergelijkbare situaties en anderen eerder wordt ingegrepen. Oftewel door moeders en vaders te ondersteunen, of, mits nodig, de kinderen uit de giftige situatie te halen en een veilig thuis te bieden. Er moet nog veel veranderen …