Eén van de vijfhonderd ...

Was vast een aardige man hoor, die Isaak Ozimov (dat is zijn echte naam: Isaak Yudovick Ozimov), maar hij heeft zoveel geschreven en gedaan, meer dan 500 boeken (en, leuk weetje: ook ongeveer 90.000 brieven en briefkaarten), dat ie aan de ene kant soms niet meer weet wat ie aan de andere gedaan heeft.
In ‘De blote zon’ schept hij een wereld met een prettig klimaat (bij Asimov geldt altijd één klimaat per wereld, da’s wel zo eenvoudig) waarin mensen elkaar nagenoeg nooit in levenden lijve ontmoeten, omdat ze dat ongepast, onhygiënisch en vooral walgelijk vinden. Maar mannen en vrouwen trouwen wel en maken ook kindjes, zij het met grote tegenzin en afschuw (kunstmatige inseminatie wordt in onze wereld al vanaf pakweg 1884 toegepast, maar Asimov heeft er nooit van gehoord). En nee, het is geen bijzonder grappig boek. Het is gewoon een zoveelste goedkoop detectiveverhaal in een SF-jasje, met een hoop geneuzel over die uitgemolken wetten der robotica die ook in dit verhaal weer rustig een paar keer uitgeschreven worden. Stomvervelend.
Om terug te komen op de eerste zin hierboven: soms is ie niet logisch en soms is ie niet consequent; hij schrijft zoveel dat er kennelijk geen tijd is om alles nog eens rustig na te lezen alvorens het naar de uitgever te sturen. Zo laat hij een robot bezorgd informeren bij de held of deze gewapend* zal zijn (denk aan de eerste wet!) en bedacht op zijn veiligheid bij een op handen zijnde vergadering waarbij niemand in werkelijkheid aanwezig is; er zijn louter ‘trimensionale' beelden.
Het eerste boek met in de hoofdrol Elijah Baley en zijn robotpartner heet heel stoer ‘De stalen holen’ (‘The caves of steel’), maar het had ook eenvoudig ‘Baley en de moord op de Kosmiet’ mogen zijn ('Kosmiet' is de vertaling van 'Spacer'). Het onderhavige ‘De blote zon’ (‘The naked sun’) kon dan mooi ‘Baley en de moord op de Solariër’ heten …

• We blijven natuurlijk wél gewoon Amerikanen