Heerlijk!

Tja, je kan schrijven of je kan het niet. Nou: Brunner kan het!
Ik las het boek zowat in één ruk uit. Slechts de beperktheid van de beschikbare tijd belette het (een mens moet tussendoor ook wel eens eten of afwassen).
Brunner stort je in een bruisend avontuur waar je pas uitkomt na de laatste zin. Begin er dan ook niet aan als je op het strand in de zon ligt; je vergeet de tijd en wordt geblakerd weer wakker in de echte wereld.
Nu is de roman een tijdreisverhaal en daarmee potsierlijk, als je het zo wil bekijken, maar ga nu maar gewoon mee met Don Miguel Navarro, Gevolmachtigd Lidmaat van het Genootschap des Tijds.