Wél de moeite

Het lijkt misschien niet de moeite waard iets te schrijven over een boekje van amper veertig pagina’s dat ook nog eens louter bedoeld lijkt te zijn als reclame voor boeken van een zekere uitgever. Maar ik denk er anders over. Het boekje geeft een mooi beeld van de maker van onder meer het prachtige ‘De eersten van Rissan’. Vooral de ‘dialoog met mezelf’is hartverwarmend, maakt dat het jammer is dat Wim (1933-1990) niet gewoon mijn vriend is. Een stukje uit de ‘dialoog’:

V: “Er wordt in uw boeken maar mondjesmaat en met tegenzin gestorven. Hoe zit dat?”

A: “Ik ben erg kleinzerig uitgevallen. Natuurlijk moeten er in boeken mensen doodgaan. Daar is veel vraag naar, vooral als dat dramatisch wordt beschreven. Ik kan er dus niet onderuit maar ik heb er een hekel aan. Als het dan toch moet gebeuren, dan het liefst een of andere onbekende soldaat of een handjevol meelopers in het verhaal.”

V: “Kleinzerig, zegt u. Zit daar niet iets diepers achter? Ik geloof dat u iets voor me verborgen houdt.”

A: “Daar hebt u gelijk in. U lijkt me een zeer intelligent persoon.”

V: “Wat houdt u voor me verborgen?”