Lekker lezen

Het geven van punten aan een film of boek (of toneelstuk of beeldhouwwerk of…) is altijd een hachelijke onderneming natuurlijk. Je oordeel is per definitie subjectief, het gaat immers niet over een wiskundige formule.
Verder beoordeel je een sóórt product; een jongensboek kan als jongensboek hoog scoren, maar dan moet je het wel als jongensboek waarderen, en niet als wat anders. Bovendien ben je ook maar een mens (toch?) En dan een verzamelbundel van uiteenlopende auteurs waarderen? Onmogelijk.
Ik genoot weer volop van dit (alweer 15e) deel van Luitingh’s oude SF-verhalenserie. Het eerste verhaal is al een juweeltje; het is een hoofdstuk uit Sheckley’s ‘Dierbaar doolhof’ (een werkelijk heerlijk boek trouwens) dat ook als apart verhaal helemaal goed is. Zelf de bijdrage van Asimov vond ik heel aardig (voor zijn doen dan, hè). Ik zou het boek vast wel vier sterren willen gaan geven. Maar toen kwam het verhaal van Reynolds die zijn lezers zo laag inschat dat ie alles uitlegt. Het is altijd een veeg teken wanneer een auteur zijn hoofdpersoon in zichzelf laat praten om zodoende van alles aan de lezer uit te kunnen leggen. Dan gaan mijn haren alweer overeind staan; ik haat dat soort doorzichtige trucjes. Afijn, daar gaat je vierde ster, bundel …
Maar gelukkig is wat er daarna komt gewoon weer lekker lezen, vooral het laatste verhaal, van Sturgeon. Waarbij het alleen een beetje jammer is dat Luitingh de perfecte titel (‘Like young’) heeft vervangen door iets totaal anders (‘De laatste uitvinding’).