De zoveelste epische strijd die nergens over gaat?

Raar is het wel, om dit boek onder te brengen in de SF-reeks. Heksen, elfen en dwergen, trollen, draken en wisselkinderen, Noorse goden en wind uit een stevig dichtgebonden leren zak, handig voor snelle zeilreizen. Een gedreven boek hoor, dat wel, maar het is toch een beetje schrikken als je niet op de flaptekst had gelet en blindelings op de auteursnaam vertrouwd had. Wel dom trouwens, want Poul Anderson, een van de meest gerespecteerde SF-schrijvers van de 20e eeuw (winnaar van 7 Hugo awards, 3 Nebula awards en nog veel meer prijzen) heeft veel meer geschreven dan alleen SF; ook detectives, en fantasy dus. In totaal heeft hij veel meer dan 100 romans en verhalenbundels op zijn naam staan.
Maar dit boek vind ik wel erg vermoeiend; weer zo'n verhaal over oorlog tussen elfen en trollen. Tolkien, die natúúrlijk ook weer genoemd wordt in de flaptekst, schreef zijn beroemdste werk tussen 1937 en 1949 (voor een groot deel tijdens WOII dus), Anderson schreef dit werk in 1954. Overigens zegt men wel dat dit epos beter gekoppeld kan worden aan een Vikingverhaal uit 1891 van H. Rider Haggard (ook al zo'n veelschrijver), 'Eric Brighteyes'. Maar je kan het boek dus ook zien als de zoveelste epische strijd die nergens over gaat.
Ergens halverwege (op pagina 141 om precies te zijn) wordt na een hoop strijd, verlies en ellende, want zo hoort het, een idyllische situatie geschetst. Zeewater is door de held in ale veranderd, en zeewier in hooi voor de tevreden paarden door de heldin, terwijl een spit met vlees om en om draait. Ik zou er voor tekenen, maar ja, de elfen moeten Engeland bevrijden van de gemene, lelijke trollen. Onder aan die pagina schrijft mijn zachte potlood: 'En ze leven nog lang en gelukkig. Oh nee, nog ruim 100 pagina's te gaan...'