Shakespeare en steeplechase vormen de achtergrond bij dit kattenboek

Het twaalfde boek in de reeks, deze keer met als aparte insteek steeple-chase en paardensport in het algemeen. Niet dat Qwill echt geïnteresseerd is, dat maakt Lilian Jackson Braun wel heel duidelijk.
Twee lijken in en rond de schuur van Qwill, dat is een moeilijke situatie waar hij zich uit moet redden. De enige manier is om de echte dader te ontmaskeren.
De schrijfster heeft de plot weer wel heel moeilijk gemaakt en toch voelt de lezer al relatief snel wie de dader zou moeten zijn. De manier hoe alles in mekaar zit en de bewijzen vinden is natuurlijk andere koek. Daar komen de obscure aanwijzingen van Koko aan te pas en de manier waarop Qwill die probeert te interpreteren. En dan op een manier aan de politie te presenteren zonder te moeten bekennen dat de informatie van zijn kat komt.
In de loop van het boek wordt steeds meer duidelijk dat de invloed van Qwill op Pickax niet overal even gesmaakt wordt. De rivaliteit tussen de twee gehuchten waarin het vermoorde schoolhoofd heeft gewoond vormt een rode draad in de zoektocht naar de oplossing van de moord.
De ontmaskering van het schoolhoofd als niet zo zuiver op de graat als gedacht is dan weer minder uitgewerkt dan normaal mag gevonden worden en de manier waarop Qwill bepaalde zaken voor zichzelf houdt is niet helemaal geloofwaardig. Aan de andere kant, de details die hij ontdekt ook niet.
Een mooi gegeven dat de cultuur op het voorplan brengt zijn de moeilijkheden en veronderstellingen bij het amateurtheater dat Henrik VIII van Shakespeare speelt.
Zoals ondertussen gebruikelijk wordt er veel aandacht besteed aan wat er gegeten wordt, waarbij weer eens opvalt dat de katten beter eten dan de mensen.