Gemeente Dikkele (bij Zwalm) is even het centrum van de wereld

Héél erg ingewikkelde plot met meerdere door elkaar heen lopende verhaallijnen waarbij alles uiteindelijk wel netjes in mekaar past.

Het boek begint met een aantal gebeurtenissen op te sommen, daar zijn enkele mensen bij betrokken, die spelen op bepaalde plaatsen op de wereld en ogenschijnlijk bestaat daar geen verband tussen. Dan blijkt dat het boek uit dergelijke blokken is opgebouwd, elk blok wordt voorafgegaan door een tijdsaanduiding. Want dan worden er vanuit elk der eerste gebeurtenissen draden getrokken door heden en verleden en met de al bekende en nog onbekende personen in de korte hoordrollen. Naargelang er meer in de tijd wordt gesprongen, het aantal lokaties en spelers toeneemt komt de lezer ook steeds meer details te weten over wat al eerder geweten was. Soms meer detaillerend, soms in tegenspraak. Op een beaald moment bereikt de schrijver dan de grenzen van tijd en ruimte met een uitstapje naar de oudheid maar vooral enerzijds door er Adolf Hitler en nazi-Duitsland bij te betrekken en anderzijds naar het moderne China met een nieuwe miljardair en het Amerika van Hollywood met zijn glitter en “sensatie-boven-alles” mentaliteit. Er vallen steeds meer doden, en de draden van het web en ook de levens van de spelers raken meer en meer met mekaar verstrengeld. Een Doomsday-machine die door de tijd kan reizen, een man met superkrachten en een antromorfe verschijning maken van het thriller-genre een karikatuur en doen eerder aan horror-fantasy denken.
De schrijver neemt de moeite om het verdere leven van de overlevenden te schetsen na de climax, de meesten zullen dat niet overleven.
Vergezocht maar zeker origineel in zijn geheel.

De eigenlijke bedoeling van het verhaal blijft heel erg lang verborgen en blijkt uiteindelijk ook niet zo belangrijk te zijn. Elke nieuw blokje met uitbreidingen op de vorige hoofdstukken is telkens weer een complete plotwending op zich. Het is telkens onverwacht en geeft een totaal andere wending aan het voorgaande. Telkens wordt er wel wat aan de algemene kennis van de lezer toegevoed zodat het langzaam maar zeker zin begint te krijgen en er zich een context, zeg maar chronologische verhaallijn begint te vormen.

Er zijn heel veel karakters, die allemaal nogal kort en oppervlakkig beschreven worden, haast karikaturaal. De reden wordt al snel duidelijk: de meesten sterven ook al snel na hun eerste “optreden”. Als na een tijdje duidelijk wordt wie er een belangrijkere rol speelt, dan krijgen die karakters ook meer diepgang. Over het geheel hangt na een tijdje een duister, pervers psychologisch tintje. In dat verband wordt veel meer geïnsinueerd dan daadwerkelijk in detail verteld maar er kan niet naast gekeken worden.
Seksuele perversie spelen een belangrijke rol op de achtergrond: verkrachting, incest, overspel en moord in een omgeving vol alcohol- en drugsverslaving.

Ondanks dat in de loop van het verhaal de rugzakjes die de hoofdpersonen allemaal meedragen breed uitgesmeerd worden blijven de rest van de karakters grotendeels onbesproken. Dat vergroot de afstandelijkheid en het gevoel dat het allemaal toch niet echt is, wat dan weer heel goed overeenkomt met de roes van drugs en alcohol die zo’n grote rol speelt in het verhaal.
Wat steeds terugkomt is dat de karakters niet echt evolueren maar dat in de loop van het verhaal er wel de laagjes beschaving worden afgepeld en we bij de rauwe, echte persoonlijkheid zonder remmingen terecht komen. Niet echt een verheffend schouwspel. Op dat gebied maakt de schrijver ook geen onderscheid tussen mannen en vrouwen, al zijn de mannen veruit in de meerderheid.

Er wordt zoveel heen en weer gesprongen, van arm naar rijk, van een Vlaams boerengat naar wereldsteden naar ondoordringbare woestenijen, van Europa, over het voormalige oostblok naar Hollywood en China, door de tijd van de oudheid over de nazi’s naar het heden dat er niet meer van een locatie/setting of tijdsgeest kan gesproken worden. Alles zit er in en wordt ook geplaatst maar het is gewoon te veel om echt door te dringen of te blijven hangen. Dat past dan wonderwel bij de sfeer van de rest van het verhaal.

Er zijn heel veel spannende momenten en er loopt tegelijk een constante spanningslijn door het hele verhaal. Gewoon omdat er zoveel momenten zijn dat er onverwachte dingen kunnen en zullen gebeuren terwijl je als lezer geen idee hebt waar de schrijver naar toe wil.
De spanning om naar een duidelijk climax naar toe te werken ontbreekt. De bedoeling van de schrijver blijft heel lang verborgen en de meeste tussentijdse onderdelen worden afgebroken door de dood van alle deelnemers nadat enkele betekenisvolle feiten aan het geheel werden toegevoegd. Telkens einde verhaallijntje en dus ook einde spanning die daar in zat.

Het verhaal is heel erg beelden geschreven. Herbert De Paepe is journalist en dat merk je. Hij schrijft dan nog eens over een reportage-team voor Hollywood wat maakt dat de filmische beelden blijkbaar makkelijk uit zijn pen rollen. Het journalistieke blijkt vooral uit het ontbreken van achtergrondscènes of lange vertellingen. Het is al dialoog en aktie, alles om per woor de aandacht van de lezer vast te houden. Dat past bij het verhaal maar maakt het ook erg vermoeidend om te lezen.

Elk blokje leest vlot maar de heel brede en complexe plot samen met de schrijfstijl die geen tijd laat om na te denken maakt het niet alleen vermoeiend om lezen, na tweederde van het boek ongeveer volgt ook een soort leesmoeheid. Trop is te veel. Even wegleggen en nadien weer oppakken helpt dan wel.
De eindindruk is dat de schrijver te veel heeft proberen te proppen in de amper 260 bladzijden die het boek telt. Wel blijkt dat de chaotische indruk die het verhaal in het begin maakt bewust zo door de auteur overgebracht wordt, alle details passen uiteindelijk wel in mekaar en kunnen van achteren naar voren net als in een puzzel netjes in mekaar gepast worden, er zal er geen overschieten en ook geen stukje te kort zijn.