Rauwe werkelijkheid van Brooks

Allereerst maar een summiere terugblik op het oeuvre van Kevin Brooks. Ik heb enkele boeken van hem op de ‘voorname’ boekenplank staan. Het begon in 2006 met het vreemde ‘Martyn Big’. Een vermakelijk verhaal. Even later volgde het hoogtepunt uit zijn schrijverscarrière (persoolijke beleving) met het traag meanderende ‘Lucas’. Geen boek voor de haastige lezer. Daarna volgden nog veel boeken waaronder het boek ‘Candy’ en het bij ons op school vaak gelezen ‘ iBoy’.
Een minder leuke constatering : de kwaliteit is tanende of het ging mij eventjes ver, zoals in zijn boek ‘Bunkerdagboek’. Dat was voor mij te onaangenaam. Zijn laatst vertaalde boeken vind ik aanzienlijk minder indrukwekkend.
Omdat ik fan ben van zijn grimmige, ontregelende en zwartgallige schrijverij heb ik uitgezien naar zijn nieuwste boek - een voor zijn doen boek met beperkte omvang (156 pagina’s):’Bad Castro’.
Vanaf bladzijde 7, de eerste tekstpagina, barst de heftigheid en naargeestigheid los. Een lezer die hecht aan deelwoord kan Brooks beter cancelen.
Bad Castro wordt gearresteerd door drie agenten. Tijdens de rit naar het politiebureau - er zijn hevige rellen aan de gang in Londen- worden zij geramd. Twee agenten, die later corrupt blijken te zijn, vinden daarbij de dood.
Opvallend is dat Bad Castro de overgebleven agente beschermd en in veiligheid wil brengen. Dat wekt verbazing op bij de agente, maar op driekwart van het verhaal blijkt waarom Castro dat doet. Het is misschien niet allemaal geloofwaardig, maar dat hoeft bij fictie ook niet, hoewel Brooks achterin vermeldt dat de situering in Zuid-Londen berust op een mengeling van feiten en fictie.
Het verhaal boeit en broeit. Ik heb altijd wat moeite hoe zijn verhalen worden afgerond. Het moeilijkste voor een schrijver om een plausibel einde te bedenken. Dat gebeurt bij Brooks vaak niet, ook hier niet. Het gaat er ruig en toe en een dood persoon meer of minder is totaal niet relevant. Het verhaal brengt wel twee werelden samen: die van de straat en het ‘gewone’ leven. Eigenlijk is zo’n einde dan onbevredigend, zeker omdat de laatste pagina’s volstaan met heftige gebeurtenissen. Ik zou er 3,5 ster voor geven, maar Brooks staat toch hoog op mijn lijst van interessante auteurs. Vandaar dat het verdict doorslaat naar vier sterren. Ik zou zeggen: ‘ lees het boek zelf en vorm een oordeel’. Het is geschreven voor ca. 15+, echte young adult.