Leven als een balpen (absurdisme versus realiteit)

Van Pepijn Lievens verscheen tot nu toe een jeugdboek; 'Voor altijd'. Binnenkort verschijnt er een nieuw jeugdboek, getiteld 'Onderweg'. Het eerste boek heb ik niet gelezen. Mijn leeservaring deel ik hier over het boek 'Het bijna waargebeurde verhaal van Ryan'. Laat ik alvast concluderen dat dit dunne boek verscheidene reacties kan oproepen. Het heeft een fikse dosis absurditeit en het verhaal eindigt realistisch. Dat zal lang niet iedere lezer waarderen. Ik wel. Pepijn mist zijn vader die hij al drieënveertig dagen, acht uur en zeventien minuten niet meer heeft gezien. Een tweede probleem is zijn verliefdheid, hij is gek op Rafaella, maar die gevoelens zijn niet wederzijds. Althans, dat vermoedt Ryan. Dat klinkt realistisch, maar de uitwerking niet. Om dichtbij Rafaella te komen, laat Ryan zich bij een professor, specialist in vermommingen, zich ombouwen tot balpen. Als balpen kan hij dicht bij Rafaella komen, zeker als ze die pen achter haar oor verstopt.
Ryan denkt dat zijn vader op reis is. Hij is immers ontdekkingsreiziger. Diverse malen vermoeden hij en zijn broer Vince dat pa weer op de stoep staat. Dat blijkt een illusie. Om zijn verliefdheid kracht bij te zetten, onderneemt Ryan een avontuur naar een woud waar bijna niemand levend uitkomt en apparaten met elkaar kunnen communiceren. Die ondernemingstocht gaat op het nippertje goed. De fantasie van Ryan is onbegrensd Het absurdisme moet je willen volgen, het gaat eigenlijk nergens over de top en tast de geloofwaardigheid niet aan. Dat is althans mijn standpunt. Ik kan mij voorstellen dat lezers afhalen.
Het eind daarentegen is uiterst realistisch. Vader komt thuis en heeft een mededeling te doen. Dat eind had wat meer uitgewerkt mogen worden. Het wordt nu wat afgeraffeld.
Desalniettemin vind ik dit een verfrissend en tegendraads en eigentijds verhaal over gezinsproblemen en verliefdheid. Het is best een gevoelig verhaal als het leven te zwaar wordt. Je probeert te ontsnappen in je eigen fantasie. De rol van professor Geurts als verstrooid vermommer vind ik hilarisch en ook de beschrijvingen in het wilde woud spreken aan.
Het omslag vind ik minder geslaagd. Het zijn kleine tekeningen, fragmenten uit het verhaal. Bijvoorbeeld Ryan die bij zijn vader achterop de motor zit. Spreekt mij minder aan.
Een bijzonder verhaal van Pepijn Lievens. Ik ben benieuwd wat zijn nieuwe boek (verschijnt eind februari 2024) inhoudt.
Vier sterren voor deze sympathieke figuur.