Een gezin start bij drie (4,5 ster)

Dit is het tweede jeugdboek van de nog jeugdige auteur (1996). Het is een emotioneel en gevoelig verhaal dat de situatie niet mooier maakt dan de werkelijkheid is. Het gaat haal secuur met woorden om. de taal is mooi en er wordt niet meer gezegd dan strikt noodzakelijk.
Maia en haar ouders gaan voor de tweede achtereenvolgende keer naar hetzelfde vakantiepark, Hotel Kosmos. Het is een verouderd park en dringend toe aan renovatie. De plafonds hebben vochtplekken, de bowlingbaan functioneert niet en de slagboom is stuk. Het is eigenlijk uit elkaar gevallen.
En datzelfde geldt voor haar ouders die hopen door herhaling en vastigheid weer nader tot elkaar te komen.
De vaste onderdelen als bingoavond en minigolf staan weer op het programma. Zelfs het eetpatroon wordt herhaald.
Schmitz gebruikt korte zinnetjes waarin vaak de onvrede en machteloosheid doorsijpelt. Gelukkig is er een gezin naast hen - vanwege het aantal broertjes omgedoopt tot De Daltons - en met name Troy laat haar even de ellende vergeten. Maia laaft zich aan de warmte van dat grote gezin. Ze voelt zich happier in dat drukke gezin met warmte dan het steriele driemanschap, waarbij veelal zwijgt en moeder over de hoofden heen praat.
Maia heeft ook nog contact met twee mensen van het park,Hugo en Signe, twee medewerkers van het park. In haar hoofd praat ze met Meeuw en haar fantasiebroertje.

In zijn eenvoud laat het boek denken aan verhalen van Derk Visser en vooral Annejan Mieras. Die laatste zeker omdat het heelal in haar een - veel grotere- rol speelt en hier de kosmos minder prominent is.

Deze Vlaamse auteur belooft veel voor de toekomst. Een mooi en gevoelig verhaal. Geen zoetsappig einde, want haar moeder heeft haar een boek gegeven met de titel 'Ik voel me thuis in twee huizen'.

Op naar de vijf sterren. Nu 4,5 ster voor dit vlot leesbare boek. Wel de woorden goed proeven.