Het gezicht van Ross

Ross is ernstig ziek en heeft kanker, hij heeft een zeldzame vorm van oogkamer. Dat moet je ook nog naar school. Dan ben je het mikpunt van spot en harde humor , zeker op sociale media. Rob Harrell maakte er beslist geen dramatisch boek over. De personages komen levensecht over. Gelukkig wordt Ross door dik en dun gesteund. Tevens heeft hij tekenkwaliteiten die hem helpen zijn lot iets te verlichten of in elk geval zijn agressie te beteugelen. Muziek is een goede therapie. Ross’ bekwaamt zich dan ook in het gitaarspelen. Hij moet oefenen tot hij eelt op zijn handen heeft. Dan blijkt zijn grootste pestkop drummer van het bandje. Ze werken toe naar een schooloptreden. Het is een wensvervullend einde. Dat is ook wel typisch Amerikaans. Het boek is best lijvig, maar door het grote lettertype, kleine tekeningetjes en paginagrote striptekeningen (van genoemde aangrijpende momenten van Ross) en de prettige lay-out leest het boek snel en zal zeker een bevredigende leesbeurt achterlaten. Een fijn verhaal voor lezers vanaf ca. 10 jaar. Omslag , in feloranje, valt zeker op.