Hooggespannen verwachting...

In de val van Max Brooks wordt aangeprezen als 'fenomenaal', 'beste horror' en 'angstaanjagend'(flaptekst).
De verwachting was dus hoog gespannen.

De eerste 200 pagina's kwam het verhaal erg traag op gang. Een eco-dorp dat door een vulkaanuitbarsting van de buitenwereld afgesloten wordt. Wezens die langzamerhand dichterbij komen op zoek naar voedsel. Er is overigens geen sprake van honger in het dorp (koelkasten vol eten), die suggestie wordt echter wel gewekt. Het opbouwen van de verhaallijn, neerzetten van de 'poppetjes' duurt, voor mijn gevoel, eigenlijk te lang, in de laatste 133 pagina's wordt het goedgemaakt met meer vaart en uiteindelijk de 'ontknoping'.

Mostar is het personage dat er voor mij uitspringt. De onderliggende laag van dit personage had wat mij betreft nog wel wat uitgediept mogen worden, want als zij er niet was geweest dan was het verhaal een nog langdradiger geheel geworden.

De ontwikkeling van Kate, die het dagboek heeft geschreven in het verhaal is aardig, maar de ommezwaai naar haar onverwachte talenten komt ook (te) laat op gang.

Is het horror? Niet in mijn opinie. Het is bij vlagen spannend, maar dan pas de laatste 100 pagina's, het eindigt met een open einde. Dat vind ik dan wel weer leuk!