Een onbekend stukje Japan

**()

Naoko groeit op in het naoorlogse Japan, waar ze Hajime, een Amerikaanse marinier , leert kennen, en een relatie met hem begint, dit met verstrekkende gevolgen.
Aan de andere kant van de oceaan verliest Tori in het heden haar vader, en komt ze donor een brief een lang bewaard geheim te weten. Ze gaat op zoek naar antwoorden, wat haar tot in Japan brengt.

Deze twee verhaallijnen worden afwisselend verteld (allebei in de eerste persoon), en komen uiteindelijk samen.
In het begin had ik het wat lastig met beide verhaallijnen. Het verhaal in Japan was nogal romantisch en melodramatisch, dat in de VS sleepte wat aan zonder dat er echt veel gebeurde.
Maar op een gegeven moment merkte ik dat ik ‘mee’ was. Vanaf het moment dat Hajime zijn laatste zeereis aanvat, en het moment dat Tori contact zoekt met een collega-journalist in Tokyo, werd ik in beide verhalen meer meegesleept. Het romantische verhaal verdween op de achtergrond, en ook al was het melodrama nooit veraf, toch kwamen de historische feiten waarop de schrijfster zich gebaseerd heeft meer naar voor, wat het boek ten goede kwam.

Ana Johns vertelt op een heel mooie manier, maar wat ik vooral bijzonder vond, is hoe goed ze Japan op veel verschillende manieren in het hele boek verwerkt. Japanse zegswijzen zitten er volop in verwerkt, verhalen en gebruiken, de Japanse cultuur in het algemeen, en de details lijken te kloppen. Het nawoord van de schrijfster bevestigt dit ook nog en is hierdoor een meerwaarde.

Ana Johns heeft enkele historische feiten genomen, en hier een fictief verhaal rond gemaakt. Een relatie met een Amerikaan was absoluut not done, en dit leidde tot schrijnende en uiterst trieste situaties. Het was voor mij een onbekend stukje geschiedenis.

Het boek ‘ademt’ echt Japan, en als je zelf ooit in Japan geweest bent, herken je veel, wat het voor mij persoonlijk net dat tikkeltje extra geeft (maar ik kan me voorstellen dat het je minder zegt als je minder van Japan weet, omdat er dan wat dingen aan je voorbijgaan).

Voor de beide verhalen zou ik 3,5 sterren geven, maar door de Japanse sfeer verdient het voor mij een halve ster meer.