Een heel ‘zinnelijk’ boek

Dit is geen boek dat je snel even uitleest, het is een heel ‘zinnelijk’ boek, dat de eenzaamheid uitschreeuwt (‘Verdoofd, maar nooit rust vindend in een steeds dieper besef van verlatenheid. Opgezogen door de sterrenhemel, elke nacht weer.‘)
Het is af en toe wat worstelen door de vele natuurbeschrijvingen, tot er zich weer een klein voorval afspeelt dat alles doorbreekt.

Maar het is vooral een erg sterk geschreven boek, dat je helemaal meesleurt.

‘Håkan was tot nu toe uit het verleden weg, maar niet de toekomst in getrokken. Hij was blijven steken in een continu heden, had landschappen en mensen achtergelaten, maar was nooit afgegaan op een min of meer zekere, voorzienbare bestemming.’