Weet geen zenuwen te raken

Gina Wilkinson verweeft haar eigen ervaringen uit het Midden- Oosten in haar debuutroman De sterren boven Bagdad. Huda en Rania waren in hun jeugd onafscheidelijk, maar werden door hun verschillende afkomst en het opkomende regime van Saddam Hussein uit elkaar getrokken. De Australische Ally is met haar man Tom meegekomen naar Bagdad omdat hij er een positionering van het werk kreeg. Huda en Ally ontmoeten elkaar bij de ambassade, maar omdat de mukharabat de Australische vrouw niet vertrouwt, wordt Huda gedwongen om informatie over haar te vergaren. Als ze per toeval jaar jeugdvriendin Rania tegenkomt, hoopt ze dat zij door haar status hulp kan bieden.

Wilkinson heeft een vloeiende schrijfstijl waarin weinig belemmeringen te vinden zijn. Het boek opent met een interessante proloog. Gestaag vordert het verhaal waarin we de drie hoofdpersonages beter leren kennen. Rania, Huda en Ally vertellen afwisselend hun relaas, wat een royaal inzicht in hun denkwijzen oplevert. Deze uitbundige introductie zorgt echter ook voor een traag beloop van het verhaal waarin maar weinig vaart te vinden is. De proloog komt later in het boek terug. Letterlijk. Het is geen toevoeging te noemen, omdat de tekst letter voor letter hetzelfde is. Het zorgt dat je gedachten afdwalen naar de achterliggende reden, terwijl het verhaal zelf juist al je aandacht zou moeten opslokken. Halverwege het boek krijgt het verhaal meer vaart, maar het lijkt alsof er in de stroomversnelling geen rekening is gehouden met de naderende waterval. Het eind komt namelijk te snel en voelt afgeraffeld. .

Het leven is het Midden- Oosten is dusdanig verschillend met onze Westerse levensstijl dat het lastig is om herkenningspunten te vinden. De inwoners worstelen dagelijks met hun gevoelens van angst en liefde en moeten een gulden middenweg zien te vinden om te overleven. Als vrije Westerse is het knap lastig om dit voor de geest te halen. De dames zouden dus zonder meer met hun karakters empathie op moeten wekken. Ze blijven echter zo ver op afstand, dat er een grote krater tussen de personages en de lezer ontstaat die nergens overbrugd wordt. Hierdoor komen ze nergens tot leven en zijn ze door hun afstandelijkheid niets meer dan pionnen in het verhaal. De heftige details over het strenge regime in Bagdad, en de reactie van de inwoners erop, weten de meeste indruk te maken.

Af en toe worden de zinnen door Iraakse woorden opgefleurd, wat een prima zet in de sfeerbeleving is. Hoewel er geen vertalingen en/of voetnoten in het boek te vinden zijn, zorgen nde omliggende alinea’s dat de betekenissen van de woorden vanzelf duidelijk zijn.

De sterren boven Bagdad brengt realistische en actuele onderwerpen aan het licht. De personages zijn realistisch, maar weten niet te overtuigen. Het verhaal weet niet door de huidlagen heen te prikken en het tempo is iets te traag. Het creëert een onbewuste afstand met de lezers. Emoties blijven (te) lang achterwege waardoor de kost iets te droog wordt.