Oprecht verhaal

Als ex-studente gaat Chanel Miller in 2015 met haar zusje mee naar een campusfeestje op Stanford University. Ze heeft het naar haar zin, drinkt wat te veel en wordt vervolgens wakker in het ziekenhuis, waar vreemde mensen rare onderzoeken met haar doen. Er wordt haar verteld dat ze is aangerand, maar zelf kan ze er niets meer van herinneren. Ik heb een naam geeft een stem aan de gebeurtenis, geeft inzicht in de perikelen die met de daad slechts beginnen en geeft hoop aan andere slachtoffers.

De start van het boek boek is heel warrig. Het springt van hot naar her in gedachten en situaties en het mist een volwassen touch, waardoor je je afvraagt of er wel een redactie naar heeft gekeken voordat het werd uitgegeven. De tweede helft van het boek lijkt echter wel door een ander persoon geschreven: strak, met een chronologische tijdlijn en slechts af en toe een flashback in herinneringen. Het geeft een inzicht in het gemis aan gehoor en respect dat Chanel heeft ervaren tijdens de rechtszaak. Én de martelingen die daarmee gepaard gingen. Het lijkt erop alsof er bewust niet geschrapt is in het eerste stuk van het boek, om het zo puur mogelijk te houden: recht uit het hart van Chanel. Dat treft zeer zeker haar doel, al komt het besef helaas wel wat laat.

Het is wel goed dat er zo'n boek op de markt gebracht is en ik hoop dat andere slachtoffers er hoop uit kunnen putten, of in elk geval weten dat ze er niet alleen voor staan. 3,5*