'Ik vind andere boeken van Sacha beter.'

Dit is het derde boek dat ik van Sacha lees. Eerder las ik al ‘Bitch’ en kortgeleden ‘Het Zwarte Water’. Van beide heb ik ontzettend genoten, dus dan verwacht je eigenlijk niet anders dan dat je ook van dit boek gaat genieten. Toch pakte dit boek mij minder dan de eerdere twee die ik las.
In dit verhaal leren we Lexie kennen. Na de dood van haar vader ontdekt ze een brief die alles verandert. Een tot dan toe onbekende vrouw claimt een relatie met hem te hebben gehad. Lexie besluit op onderzoek uit te gaan, maar iedereen werkt haar tegen. Ze vinden dat ze het verleden moet laten rusten. Toch ontdekt ze oude leugens van haar vader en komt ze meer te weten over haar moeder en haar stiefmoeder. Wanneer plotseling de mysterieuze vrouw om het leven komt, bijt Lexie zich al helemaal vast in haar zoektocht naar de waarheid. Wat begint als een zoektocht verandert al snel in een gevaarlijk spel waarin niets meer lijkt wat het is.
Lexie heeft gedurende het verhaal last van een medicijnverslaving en neemt dan ook de ene pil na de andere. Bovendien drinkt ze hier ook nog bij, waardoor haar gedachten vaak wat blurry zijn. Ze heeft een burn-out gehad, maar iedereen om haar heen vindt dat ze daar nooit helemaal van hersteld is. Ze zien haar als labiel, instabiel en impulsief. Ondanks dat het een novelle is, krijg je het idee dat je Lexie goed leert kennen door de informatie die gegeven wordt. Je leeft met haar mee nu ze net haar vader verloren heeft en daarna op allerlei geheimen stuit.
Zoals ik al zei pakte dit boek mij minder dan de eerdere twee die ik van Sacha heb gelezen. Dit verhaal voelde een beetje alsof het om de waarheid heen draaide in plaats van echt een zoektocht naar de waarheid te zijn. Ook zorgden bepaalde wendingen en dingen die door sommige personages werden gezegd vooral voor verwarring, maar hadden ze naar mijn idee weinig met het verhaal te maken. Verwarring in thrillers kan goed werken, maar wel als het uiteindelijk iets toevoegt aan het verhaal of ‘realistisch’ aanvoelt.
Doordat het mij minder pakte, heb ik misschien niet goed opgelet, óf het is simpelweg niet beantwoord, maar ik bleef met nog wat vragen zitten. En dat vind ik sowieso niet fijn.
Sacha heeft een erg fijne schrijfstijl en dat was zeker ook in dit verhaal weer te merken. Het is lekker beeldend, waardoor je alles goed voor je ziet. Erg spannend vond ik het zelf niet, maar wel mysterieus, omdat je benieuwd blijft naar het antwoord.
Kortom: wil je een boek van Sacha lezen? Dan raad ik echt ‘Het Zwarte Water’ aan!