Goed begonnen, maar niet half gewonnen

Sandrone Dazieri oogste eerder in de lage landen veel lof voor zijn driedelige reeks rond Colomba & Dante (‘Dood de vader’, ‘Dood de engel’ en ‘Dood de koning’). Kan ‘Wespenman’ aan de hooggespannen verwachtingen voldoen?
In de omgeving van Cremone verdwijnt tiener Amala terwijl ze op weg is naar huis. In de nabijheid worden enkele dode wespen gevonden. Onmiddellijk verschijnt tante en advocate Francesca Cavalcante op het toneel. Hoewel reeds lang geleden van de familie vervreemd, denkt ze een link te zien met een reeks van ontvoeringen en moorden op meisjes van Amala’s leeftijd meer dan 30 jaar geleden. Is de ware schuldige van toen opnieuw aan het moorden gegaan? Als uit het niets duikt ook Gerry op. Ook hij is vastbesloten om de ontvoerde Amala terug te vinden. Wie is hij en wat zijn zijn drijfveren?
Het klinkt veelbelovend.
In het boek wisselen twee verhaallijnen met een verschil van zo’n 30 jaar op de tijdlijn elkaar voortdurend af. Elke verhaallijn krioelt van de personages. Ze doen elk op hun manier hun best om je zoveel als mogelijk de wenkbrauwen te laten fronsen. Hun acties gaan van twijfelachtig tot volkomen ongeloofwaardig. Van uitdieping van hun karakters is geen sprake. Ze blijven als letters op papier: zo vlak als wat.
De plot lijkt vol hiaten te zitten. Voor een goede beleving van het boek is veel meer info nodig! Nochtans verliest de auteur zichzelf meermaals in een onstuitbare woordenvloed, ja, lijkt hij de pedalen kwijt te zijn. Om dan zo weinig mogelijk te zeggen. Het lezen boet daardoor aan plezier in. De vele complexe en lange zinnen verstoren regelmatig het leesritme. Het is vooral vermoeiend, een klus, om het boek uit te lezen. Was dit boek wel echt af toen het gedrukt werd? Is dit boek dan niet via een goede redacteur gepasseerd? Dazieri lijkt wel een beginneling met woorddiarree.
Spannend wordt het nooit ondanks Sandrones pogingen om het mysterie aan te zwengelen. Vaag en mysterieus kunnen, helaas, de spanningsboog op geen enkel moment liften. Het is alsof de auteur zich op een bepaald moment zo vastgereden heeft, zoveel onrealistische verhaallijnen heeft uitgezet, dat ook een geloofwaardige ontknoping erbij inschiet. Weg dus ook de kans op een spannende finale.
De Wespenman waart als een spook rond in de plot. Hij lijkt wel een voetnoot in een breed uitgesponnen verhaal. Af en toe geeft hij acte de présence, maar ook hij komt niet los van de bladzijden en dat terwijl hij vanop de cover het verhaal ‘belooft’ te sturen.
‘Wespenman’ klinkt spannender dan het boek is. Je zou er bijna ‘de specht van in je hoofd hebben’ (=piekeren) (Itala Caruso) of je wel alle info juist hebt geïnterpreteerd!
2.5 *