Hoeveel blijft er over als het bloed gevloeid heeft?

Hugo Luijten vertelt het verhaal van “de vampier van Düsseldorf: Peter Kürten” door de ogen van meerdere personages. Doordat boven ieder hoofdstuk vermeld staat wie dit betreft is het goed te volgen. Wel verwarrend leek in het begin van het verhaal de tijdlijn. Ik had het gevoel dat de diverse personages op een ander moment in het verhaal zaten. Gaande het boek vorderende was dit niet meer het geval en leek alles in chronologische volgorde.

We zitten in 1929: Düsseldorf en dan met name de wijk Flingern wordt geteisterd door bizarre misdaden. Steekpartijen, wurgingen, verkrachtingen, brandstichtingen en moord. Meisters en “Pizkso” zijn bevriende politieagenten die eerst samen in de grote oorlog dienden voor het Rijk en nu alles op alles zetten om deze terreur te laten stoppen. Men dacht eerst de dader gevonden te hebben. In ieder geval dat besloot hun leidinggevende Momberg. Toch gaan de misdaden door en Meisters is ervan overtuigd dat achter alle misdaden eenzelfde persoon zit en de eerst opgepakte ondanks zijn bekentenis onschuldig vastzit.

En Peter Kürten? Die lijkt door zijn verleden compleet verknipt, gaande het verhaal en zijn gesprekken met zijn hallucinaties komt dit meer naar boven, het had best wat meer uitgediept mogen worden om voor de lezer te kunnen begrijpen hoe het kwam dat hij was zoals hij was. Maar ja, wie wil er nou echt weten wat er in het hoofd van een psychopaat omgaat?

Hugo Luijten zette het verhaal in een goede setting, de wijze van spreken liet men echt denken dat je in het Duitsland tussen de oorlogen verkeerde. Ook werd de manier van werken van de politie zonder technologie goed uitgediept, helaas ontbrak het wel echt aan spanning in het verhaal omdat juist de rest zo correct werd neergezet.