Op het puntje van mijn stoel

Het boek 'Wet van de nacht' van M.G. Crow is moeilijk weg te leggen. Het verhaal bouwt zich in een gestaag tempo op. Je komt makkelijk in het verhaal, wat ervoor zorgt dat je door wil blijven lezen.

Wat mooi is, is het feit dat degenen die we normaal als 'slecht' zouden bestempelen, aan de goede kant blijken te staan, en vice versa.
Alle personen die aan de 'goede' kant staan hebben heftige zaken meegemaakt, zoals de moord op familie of geestelijke en lichamelijke mishandeling door een ouder. Hierdoor binden ze zich ook makkelijk aan elkaar, ze herkennen bij elkaar dat ze iets meegemaakt en een trauma hebben.

Wat ik wel vreemd vond is dat de hoofdpersoon, Inspecteur Patrick O'Leary, niet meer moeite heeft met bepaalde onthullingen. Ik had dat wellicht iets meer proberen uit te werken.
Ook vind ik het jammer dat in bepaalde zinnen de zinsconstructie niet klopt. Ik heb geen voorbeelden, omdat ik door de spanning door wilde lezen en me er minder druk om maakte. Bij een herdruk wellicht nog eens nakijken?
Aan het eind van mijn (positief bedoelde) kritiek een waarschuwing: mensen die (heel) gelovig zijn hebben misschien wat moeite met bepaalde zaken die aan het einde van het boek naar voren komen.

De cover, met de motor met een glimp van een biker, past bij het boek. Patrick O'Leary gaat undercover als motorrijder, maar ook de baas van de plek waar hij undercover gaat heeft iets met motoren. En hij is een geheimzinnig figuur... Zonder teveel te verraden: de titel geeft al een aanwijzing over de deze geheimzinnige figuur.

Ik raad het boek ten zeerste aan.

Ik heb dit gelezen in het kader van de boekentoer.