Zij noemde mij Kruizemunt

Datgene wat Abeltje heeft meegemaakt in haar leven, vanuit haar perspectief, heeft zeker indruk op mij gemaakt. Het feit dat gedrag van ouders doorwerkt in kinderen wordt hier weer eens duidelijk. Ook de worsteling van Abeltje is mooi door haarzelf omschreven. De opbouw, van kind, naar vrouw, naar moeder, met deels overlap uiteraard, makt het een logisch en tegelijk mooi verhaal.

De titel van het boek slaat op hoe ze genoemd werd door haar beppe, haar oma van moederskant, die altijd een steun voor haar is geweest en zag wat er gebeurde in het leven van haar kleinkind. De voorkant van het boek, met ene kindergezicht dat allemaal afgebrokkelde plekke heeft, geeft ook al deels weer welk effect alles wat ze meegemaakt heeft op het leven van de hoofdpersoon Abeltje heeft gehad.

Het is met 532 pagina's een fors boek, dat is opgebouwd uit zes delen. Binnen de delen is geen hoofdstukindeling. De tekst loopt dus door, met wel hier en daar een witregel. De delen zijn dus ook vrij fors. Dat maakt dat je toch anders leest, als je gewend bent per hoofdstuk te lezen. Tegelijk blijf je nieuwsgierig naar wat er verder gebeurd, en wat achter bepaald gedrag zit. Daardoor blijf je doorlezen.

Ik vraag me af wat het verhaal is vanuit de andere kant, bijvoorbeeld haar kinderen. Hoewel Abeltje dit zelf losgelaten heeft, blijven bij mij vragen over. Nog een spoiler: bij mij viel op een gegeven moment het kwartje over haar dochter, Sonja, die met een Bakker trouwt en iets in voedsel en gezondheid doet, boeken schrijft, en dergelijke...

Ik raad dit boek zeker aan, ik denk wel dat je op moet letten wat je voorkeur is in de opbouw van een boek voordat je hieraan begint, zie ook mijn eerdere opmerkingen.

Ik als dit boek in het kader van de Facebookgroep Boekentoer.