Veel te bombastisch boek met een aardige plottwist in het staartje

Veel schrijvers van crimi’s en detectives willen hun verhalen kracht bijzetten door er waanzinnig heftige gebeurtenissen en afgrijselijke moorden in op te nemen. Maar net zoals een lied niet per se mooier wordt door het veel luider te zingen, worden verhalen hierdoor ook vaak overschreeuwd. Dit geldt ook voor dit boek: een heuse seriemoordenaar die ook nog eens (spoiler alert!) in een climaxieus einde door een donker bos door de inspecteur op de hielen gezeten wordt terwijl de seriemoordenaar het kind van die inspecteur met zich mee sjouwt. Tsja. Wie gemakkelijk overdonderd wordt door heftigheden zal er vast danig van onder de indruk zijn. Maar bij mij wekt de hysterische verhaallijn vooral irritatie.

Datzelfde lukt de auteur met de bizarre hoeveelheid vreemdsoortige beeldspraak. In een poging door al het seriemoordenaarsgeweld ook nog poëtisch te zijn staat de auteur zichzelf toe om grenzeloos creatief te zijn met de beschrijving van wat personen ervaren, situatieschetsen en emoties. Dit is dusdanig overdadig en weinig subtiel dat indien het je niet irriteert alleen maar lachwekkend kan zijn.

Kortom: wie een bombastisch en luidruchtig detectiveverhaal zoekt dat, ware het kerstversiering, gelardeerd is met een overdaad aan bevreemdende beeldspraak grijpt bij dit boek niet mis.

Twee sterren met een positief puntje in de staart van het verhaal; daar zit zowaar een kleine plotwending die ik zelf niet had zien aankomen en daardoor verraste. Maar om daar nou het hele boek voor door te worstelen…