Onderhuidse spanning

Ik heb de nieuwe thriller Jij bent het licht van Marion Pauw verslonden. Sowieso ben ik gelijk geïntrigeerd wanneer een verhaal zich afspeelt op een internaat. Wat dat psychologisch teweeg brengt, de machtsverhoudingen en de gruwel ervan. Een internaat lijkt nooit een happy place te kunnen zijn en ook in "Jij bent het licht" is het beruchte jongensinternaat St. Bartholomew geen fijne plek. Mia's broer word door zijn ouders op jonge leeftijd naar dit instituut gestuurd en jaren later schrijft hij hier een boek over. Mia heeft het er moeilijk mee en vertrekt naar het mooie Tasmanië om herinneringen op te halen alleen wordt ze aan alle kanten tegengewerkt.
Het trof mij dat ze beide zo'n andere beleving hadden van hun jeugd. Iets wat ik zelf ook erg herken bij ons thuis.
Ergens halverwege het verhaal raakte ik mijn focus een beetje kwijt omdat het voor mijn gevoel allemaal wat lang duurde. Maar dan gaat ze eindelijk het boek van haar broer lezen en krijg je behoorlijk wat gruwelijke scenes voor je kiezen die ik niet zag aankomen. Het Internaat wat beschreven wordt stelde wat dat betreft niet teleur. Wat een duistere, eenzame plek waar de leiding gruwelijk misbruik maakt van hun macht. "Jij bent het licht" is een thriller met voornamelijk onderhuidse spanning die lekker wegleest.