Lezersrecensie
Traag kladderend over het blad
Aan de zandrivier volgt een oudere man die besluit zich terug te trekken om opnieuw te gaan schilderen. Hij verruilt zijn vertrouwde omgeving voor een caravanpark in een bosrijk gebied. Daar hoopt hij rust en inspiratie te vinden.
In het bos krijgt hij wel prikkels, maar het schilderen komt nauwelijks van de grond. Wat wél groeit, is het besef van zijn eenzaamheid. Gaandeweg realiseert hij zich dat alleen zijn niet per se iets slechts is, maar ook confronterend kan zijn.
Dit is een trage, sobere roman met weinig actie. Het verhaal draait vooral om afzondering, stilstand en innerlijke reflectie. Wie zoekt naar een plotgedreven boek zal hier weinig vinden. Lezers die houden van rustige, contemplatieve romans over ouder worden en alleen zijn, kunnen hier juist veel uithalen.
Kortom: een klein en ingetogen boek dat meer gaat over wat er níét gebeurt, dan over wat er wel gebeurt.
In het bos krijgt hij wel prikkels, maar het schilderen komt nauwelijks van de grond. Wat wél groeit, is het besef van zijn eenzaamheid. Gaandeweg realiseert hij zich dat alleen zijn niet per se iets slechts is, maar ook confronterend kan zijn.
Dit is een trage, sobere roman met weinig actie. Het verhaal draait vooral om afzondering, stilstand en innerlijke reflectie. Wie zoekt naar een plotgedreven boek zal hier weinig vinden. Lezers die houden van rustige, contemplatieve romans over ouder worden en alleen zijn, kunnen hier juist veel uithalen.
Kortom: een klein en ingetogen boek dat meer gaat over wat er níét gebeurt, dan over wat er wel gebeurt.
1
Reageer op deze recensie
